Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
(gra utwór Roseanne Reid „In a Hundred Years From Now")
♪ Nigdy nie uważałam się za łatwą
♪ Pewnie są rzeczy, o których nie chcę, byś wiedział
♪ Ale przy tobie kochanie mnie wygląda jak niedziela
♪ Jak dzieci uciekające w strachu, ale my nie odpuszczamy
♪ Whoa, za sto lat od dziś
♪ Wciąż będą opowiadać naszą historię, kochanie ♪
(Piosenka trwa)
KERRY: Cały ten okres randkowania trwał jakiś rok.
A potem zapytał, czy chcę pójść na kolację.
I był naprawdę, naprawdę cichy.
Myślałam, że chce ze mną zerwać.
Później poszliśmy na spacer w stronę molo.
Po prostu mnie zatrzymał
i zaczął robić się naprawdę, naprawdę sentymentalny.
Mówił o tym, jaki ładny jest widok i jak gwiazdy
sprawiają, że woda się skrzy.
Pomyślałam, że to bardzo dziwne.
Nigdy nie słyszałam, by mężczyzna mówił o takich rzeczach.
A potem po prostu jakby uklęknął
na jedno kolano i wyciągnął ten pierścionek,
a ja byłam totalnie w szoku. Po prostu zrobiłam...
(Piskliwie): Och! (Śmieje się)
To było takie urocze.
(Piosenka trwa)
♪ Ale ty przytulasz mnie z samego rana
♪ I wiem, że to miłość
♪ Jestem kochana, to prawdziwa, prawdziwa miłość
♪ Whoa, za sto lat od dziś
♪ Wybór siebie nawzajem nie będzie wydawał się aż tak szalony ♪
(Piosenka trwa)
KERRY: Myślę, że to najpiękniejsza
osoba, jaką w życiu widziałam.
Jest w nim coś naprawdę wyjątkowego.
Zawsze mu mówię, że ma najpiękniejsze uszy
i najpiękniejszy nos,
a nawet usta i brwi.
Nawet takie rzeczy jak jego nadgarstki.
Ma naprawdę urocze nadgarstki.
Są po prostu takie piękne.
KENNY: Wszystko w Kerry
było po prostu naprawdę szczere.
No wiesz, naprawdę mam nadzieję, że tego nie spieprzę.
(Piosenka się kończy)
KERRY: Na początku nie powiedziałam mu
absolutnie wszystkiego o moim wcześniejszym życiu,
o tym, jak mnie wychowano, o moim dzieciństwie
i o niektórych kłopotach, jakie miałam w okresie nastoletnim.
(Bulgotanie pod wodą)
Więc kiedy wszystko legło w gruzach, to jakby...
miało sens.
KENNY: O właśnie, tutaj jest.
Tutaj.
25206807.
Znam go lepiej niż swój numer telefonu.
Bo masz: numer, stopień, nazwisko.
Twój numer jest przed nazwiskiem. Więc...
KENNY: Przez dłuższy czas
nie mówiłem jej, czym się zajmuję, zmyślałem.
(Dmucha)
Bo myślałem, że to by ją odstraszyło.
Tak w ramach żartu zapytała: „Och, a czym ty się zajmujesz?".
A ja na to: „Jestem strażakiem głębinowym".
(Wybuchy i trzaski fajerwerków)
KERRY: To była noc ognisk i na zewnątrz
strzelały fajerwerki.
I wtedy po raz pierwszy to zauważyłam.
Byliśmy w salonie i sobie z nim gawędziłam.
A on nagle zaczął się tak gapić.
Całkowicie mnie ignorował.
(Wybuchy i trzaski)
„Nie mogę się skupić, bo strzelają fajerwerki
i sprawiają, że myślę o różnych rzeczach".
(Napięta muzyka dzwonków)
Cóż, to był pierwszy raz,
gdy zauważyłam, że coś jest nie tak.
(Głosy i wybuchy w oddali)
KENNY: Wstąpiłem do wojska w wieku 16 lat.
Chodziło o to, by być najlepszym.
W końcu zostałem najlepszym uczniem w batalionie.
Zawsze mówiłem, że chcę trafić do snajperów,
bo postrzegano ich inaczej.
A ja chciałem, żeby tak patrzono na mnie.
Ale kiedy wyjeżdżasz na misję, to zupełnie inna sprawa.
Bardzo szybko staje się to bardzo realne.
Jesteś jedynym snajperem dla tej kompanii.
Tylko ty możesz to wykonać.
Spoczywa na tobie dodatkowa odpowiedzialność.
Musisz zrobić wszystko, co w twojej mocy,
żeby ludzie wokół ciebie pozostali przy życiu.
A ci, którzy próbują cię skrzywdzić, nie.
(Wystrzał)
KERRY: Zaczęłam się martwić po narodzinach Harrisa.
(Krzyk dziecka)
Nadszedł moment, gdy Harris zaczął płakać w nocy.
A Kenneth zaczynał krzyczeć rozkazy,
takie zupełnie wojskowe rozkazy.
I wtedy musiałam go budzić.
A on łapał mnie za gardło.
A ja mówiłam: „To ja,
Kenneth, no weź. To ja".
A on na to: „Kto to ja? Kto? Kto to ja?"
(Dziecko gaworzy)
Harris miał chyba około trzech miesięcy
i leżał w wiklinowym koszyku.
Usłyszałam, jak Kenneth mówi: „Ciii, już dobrze. Śpij dalej".
A potem to poczułam. Czułam
ruch, jak kołysze się w łóżku.
Zapaliłam lampkę. Jego ramiona były puste.
Myślał, że kołysze Harrisa do snu.
(Gra melancholijny, niski instrument dęty drewniany)
KENNY: Naprawdę już nie wiem,
jak ufać temu, co myślę albo czuję.
Bo nic z tego nie ma sensu.
Z okna naszego salonu widać było
las po drugiej stronie domu.
Widywałem ludzi spacerujących tam z psami.
I nie potrafiłem rozróżnić, czy są prawdziwi,
czy może to bojownicy talibów.
I miałem to niewiarygodne poczucie paranoi.
Po prostu absolutny strach.
(Warkot helikoptera, odległe strzały, szczekanie psów)
(Złowieszczy, echem niosący się warkot i szczekanie)
(Niosące się echem strzały)
(Wybuchy i karabiny maszynowe w oddali)
To nie jest prawdziwe. To nie...
Nie mogę tego dotknąć, ale czuję wszystko tak, jakbym tam był.
Jak umysł może coś takiego stworzyć?
(Wybuch pocisku)
Masz wrażenie, że coś
wibruje z tyłu twoich oczu.
Czuję, jak mój mózg pulsuje, kiedy to się dzieje.
Nazywam to „krzykami".
Zawsze wiedziałem, że to wszystko ustanie, gdybym tylko nie żył.
(Cisza)
(Gaworzenie niemowlęcia)
Tak naprawdę nigdy nie nauczono mnie, jak wyrażać emocje.
I wtedy wyćwiczyłem się w tym, żeby praktycznie nic nie czuć.
Nie jestem dobrym człowiekiem...
dla Kerry.
(Drżącym głosem): Nie jestem dobrym człowiekiem dla Harrisa.
Żałuję, że nie zginąłem, kiedy trafiła mnie ta bomba pułapka.
(Złowieszcza muzyka)
KERRY: W pewnym momencie naprawdę
myślałam, że gorzej już być nie może,
a jednak było — po prostu wciąż się pogarszało.
Dowiedziałam się, że się tnie.
Pomyślałam, że będę musiała
usunąć wszystkie noże z domu.
Będę musiała chować noże przed własnym mężem.
Będę musiała chować nożyczki,
jakby był dzieckiem.
Stał się zupełnie bezradny.
Spał jakieś 18, 20 godzin na dobę.
Po prostu przestał nawet próbować.
(Złowieszcze dźwięki cichną)
(Ćwierkanie ptaków)
W głowie zaczynają ci się pojawiać różne obrazy.
Czy on się powiesił?
Czy krwawi?
A potem zaczynasz sobie wyobrażać
mnóstwo rzeczy i jak…
bo próbujesz się przygotować
na to, co zastaniesz.
Mam wrażenie, jakby ktoś stał obok mnie
z pistoletem przyłożonym do mojej głowy
i po prostu nie mogę spać, bo
wiem, że w chwili, gdy zamknę oczy,
ten pistolet wystrzeli i mnie zabije.
Czułam, że nasz związek dobiega końca.
Właściwie myślałam, że najlepszym
rozwiązaniem będzie po prostu rozwód.
Doszłam w życiu do takiego momentu,
w którym musiałam dokonać wyboru:
albo pozostać
w związku, w którym nie byłam szczęśliwa,
albo spróbować coś z tym zrobić.
(Posępna muzyka)
To nie dlatego, że go nie kocham.
To nie dlatego, że go nienawidzę albo że jest okropnym człowiekiem.
Powiedziałabym, że to dlatego,
że jest chory psychicznie i nie potrafię
sobie radzić z opieką nad nim, gdy jest chory.
(Gaworzenie malucha)
KENNY: Już, już, już!
KERRY: A potem myślę, czy to naprawdę wystarczający powód,
żeby rozwieść się z kimś, kogo się kocha?
Uważam, że nie.
Nie można usprawiedliwiać rozbicia całej rodziny
tym, że jest chory psychicznie.
I że nie radzę sobie z jego objawami.
(Posępna muzyka cichnie)
(Świergot ptaków)
Zdałam sobie sprawę, że będę musiała zacząć od samego początku.
Będę musiała być silna za nas oboje.
W psychologii...
Rzuciłam szkołę mniej więcej w wieku piętnastu i pół roku.
Zdałam tylko kilka egzaminów. Nie miałam ich
wystarczająco dużo, żeby dostać się na studia.
Ale nikt w mojej rodzinie nigdy nie był na uniwersytecie.
(Pisanie trwa)
Nienawidziłam szkoły i nienawidziłam dorosłych,
nienawidziłam ich, nienawidziłam nauczycieli,
nienawidziłam każdego, kto miał władzę, bo
nienawidziłam podejścia „Jesteś dzieckiem”.
„Po prostu sobie z tym radź”.
(Świergot ptaków)
Naprawdę chcę studiować psychologię.
Muszę zrozumieć, co dzieje się w moim mózgu.
Muszę też zrozumieć, jak działa mózg Kennetha.
KENNY: Ona chce iść na studia
i chce robić swoje.
Byłem po prostu na wszystko zawzięty.
Nie miałem o świecie dobrego słowa do powiedzenia.
Nawet to, że Kerry robi coś, co naprawdę jej pomoże.
A ja po prostu myślałem: „Pierdol się".
Twoje życie układa się kurewsko dobrze,
podczas gdy moje, kurwa, się rozpada.
(Głośny brzęk tłuczonego szkła)
(Ponura muzyka)
To jest moje ostatnie oświadczenie.
Robiłem to, o co prosiło wojsko.
Odbierałem życie, które kazali mi odebrać.
Stawiano mnie w sytuacjach,
w których moi bliscy przyjaciele
byli okaleczani i kaleczeni na moich oczach.
Pozostawałem silny, ignorowałem ich krzyki,
by skupić się na ważniejszym celu.
Wyszkoliliście mnie jako snajpera, żeby
odebrać życie i postrzegać je jako cel,
gdzie czuję jedynie odrzut na ramieniu
i to, jak mogę poprawić strzał.
Nie jestem już uznawany za opiekuna własnego syna.
Ma na imię Harris. Ma trzy lata.
I powinniście wiedzieć, że teraz kręci go Lego.
(Dalej pisze na klawiaturze)
Próbowałem już sześć razy odebrać sobie życie
i nieustannie się okaleczam.
Jestem bronią typu „wystrzel i zapomnij".
Jestem teraz kawałkiem mosiądzu, który nie jest już potrzebny.
Nie jestem już częścią czegoś większego.
(Ponura muzyka trwa)
KERRY: To był koniec jego kariery.
Naprawdę sięgnęliśmy dna.
KENNY: Po prostu spadałem w przepaść.
I to się nie zatrzymywało, pęd wcale nie zwalniał.
Byłem tak chory psychicznie,
że Harris musiał chodzić do żłobka pięć dni w tygodniu,
kiedy Kerry była na studiach.
Bo on nie mógł przebywać przy mnie, a ja przy nim.
(Muzyka cichnie)
KERRY: Jako dziecko byłam przez wszystkich uznawana
za kompletnie zbuntowaną, taką, która tylko rozrabia i się stawia.
Po prostu to zaakceptowałam: dobra, jestem złym człowiekiem.
Jako istota ludzka jestem cholernie okropną osobą.
Pewien lekarz zasugerował mi,
że będę musiała przyjmować
leki do końca życia,
żeby panować nad... objawami lęku.
Studiowanie psychologii w zasadzie
otworzyło przede mną zupełnie nowy świat.
Bo podejścia w psychologii,
takie jak terapia poznawczo-behawioralna,
wszystkie sugerowały, że można kontrolować
lęk i emocje za pomocą myśli
oraz że zmiana myśli zmienia uczucia.
(Ponura muzyka)
Jako nastolatkowie oboje czuliśmy, że musimy uciec
od mentalności miasteczek, w których dorastaliśmy.
(Krzyk mew; muzyka trwa)
Kenneth wstąpił do wojska w wieku 16 lat.
Kiedy miałam 18 lat, po prostu myślałam:
„Ech, nie chcę tu być".
Nie chcę być w tym mieście i muszę się stąd wyrwać.
Nie miałam planu, nie miałam
zamiaru, nie miałam się gdzie zatrzymać.
Doszłam do momentu, w którym pomyślałam,
że stać mnie na bilet autobusowy do Kornwalii za 5 funtów.
Dojazd zajmie mi 19 godzin.
I miałam nadzieję, że przez te 19 godzin
wymyślę, co dalej zrobię.
(Złowieszcza muzyka)
Wszystko wydarzyło się tak szybko.
To było niemal jak bajka.
(Muzyka trwa; krzyk mew)
Płacono mi za występy w klubie ze striptizem na kolanach
i radziłam sobie z tym niewiarygodnie dobrze.
(Muzyka house)
Światła na scenie były tak jasne,
że nie czułam, że ktoś mnie obserwuje.
Tańczyłam, tańczyłam i tańczyłam, i występowałam.
Pewnej nocy, kiedy tańczyłam.
A potem po prostu zaczęłam płakać bez powodu.
(Muzyka staje się ponura)
I poczułam taki przytłaczający smutek.
Co ja robię?
Występuję dla mężczyzn i dostaję za to pieniądze.
To było dziwne uczucie, które
mnie ogarnęło i niemal zrobiło mi się niedobrze.
Chyba po prostu chciałam wrócić do domu.
(Szum fal)
I właśnie wtedy poznałam Kennetha.
Wojsko było całym jego życiem i oddawał mu wszystko, co miał.
KENNY: Naprawdę zaczynam się zastanawiać,
po co to wszystko w ogóle było.
Kerry zapytała mnie, czy pojechałbym zobaczyć
tę organizację, która pracuje z końmi.
(Spokojna muzyka gitarowa)
Kerry uwielbia konie. Ja nigdy wcześniej
nie miałem z nimi do czynienia.
Staram się zachować jak najbardziej otwarty umysł.
(Konie rżą)
STARSZY MĘŻCZYZNA: Jesteśmy tu jak towarzysze broni, ludzie z wojska,
którzy wykorzystują konie, by pomóc ludziom, mam nadzieję,
odzyskać pewność siebie i poczucie własnej wartości
po tym, jak przeszli przez leczenie.
(Koń sapie)
Ten koń nazywa się Purple Moon.
Został kupiony za 700 000 gwinei.
Tak, biegał w Eborze i biegał w Melbourne Cup.
Wygrał jakieś dwa i pół miliona funtów.
No i co z tego? Co się dzieje z jego
wartością, gdy przejdzie na emeryturę?
- Nie jest wart nic. - Naprawdę?
STARSZY MĘŻCZYZNA: Nie.
(Mężczyzna cmoka)
Rozmawiając o koniu i o drodze, którą przeszedł,
można nawiązać więź
i sprawić, że ludzie zaczną inaczej patrzeć na własną drogę.
Dostrzegliśmy podobieństwo między
światem wyścigów a światem wojska.
Wiele koni tutaj zostało zranionych.
Wiele z nich zostało zranionych.
Kiedy sprowadzimy tu konie, musimy spróbować
pomóc im poradzić sobie z tym lękiem.
Dlatego prosimy je, by mierzyły się tylko z jednym strachem naraz.
Dobrze.
(Koń rży)
Dość silna reakcja.
Tak właśnie zachowałby się normalnie koń,
gdy zetknie się z czymś, czego nie rozumie.
Więc teraz spróbuję sprawić,
żeby założył to sobie na pysk.
(Cmoka)
Nie będę go przytrzymywał,
po prostu naprowadzam go na to.
No i proszę.
Grzeczny chłopak. To jest nagroda.
(Parska wargami)
Cały czas zachowujesz spokój
i opuszczasz się jak najniżej.
(Oddycha i parska wargami)
Rób to, co one robią.
Bo naprawdę możesz kontrolować
tętno konia własnym tętnem,
gdy już się dostroisz,
albo ich oddech, no wiesz, a jeśli...
szczerze, myślę, że można to zrobić z ludźmi.
(Posępna muzyka)
KENNY: One są naprawdę nadmiernie czujne.
Widzą wszystko.
Z łatwością dostrzegam, że żołnierz, który jest
przejściowej fazie wychodzenia z tego,
nie ma pojęcia, co się dzieje,
gdy ktoś się do niego zbliży, zaczyna
być naprawdę zdenerwowany i niespokojny.
Jeśli nie zachowasz ostrożności, może wyrządzić wiele szkody
sobie albo komuś innemu.
(Muzyka trwa)
Tym koniem jestem ja.
Nie chcę już nigdy mieć myśli samobójczych.
Nie chcę już nigdy się okaleczać, gdy
Harris jest w tym samym domu co ja.
Nie chcę już nic z tych rzeczy robić.
Zmiana jest naturalnym stanem mózgu.
Ludzie tego nie dostrzegają, bo myślą, że utknięcie,
tkwienie w czymś jest naturalnym stanem mózgu,
ponieważ często tak się to wydaje,
ale tak naprawdę zmiana jest naturalnym stanem mózgu.
Mózg nieustannie odnawia wszystkie te, no wiesz,
molekularne elementy, które tworzą każdy z neuronów.
Wciąż szuka miejsc, w których może zwolnić
przestrzeń w obwodach, by tworzyć nowe obwody,
które pomogą nam osiągnąć
cele, jakie chcemy dziś osiągnąć w naszym życiu.
Więc naturalnym stanem mózgu jest zmiana.
Więc gdy chcemy, gdy mózg...
O czym teraz myślisz?
Co przechodziło ci przez głowę w tamtej chwili?
Wpadnięcie w zasadzkę zastawioną przez dziecko.
Tak, tak, tak.
A gdy o tym myślałeś, byłeś wewnątrz tego obrazu?
(Głośny biały szum)
MĘŻCZYZNA (zniekształcone przez radio):
Wracaj tu, sprowadź ich z powrotem.
(Zniekształcone przez radio głosy są dalej niewyraźne)
(Ciężki oddech)
(Krzyki mężczyzn, odległe wybuchy)
KENNY: Byłem w rowie.
Co widziałeś w tym rowie?
KENNY: Mojego kumpla wynoszonego na noszach.
Po prostu krzyczy.
(Mężczyzna wrzeszczy)
Zadaj sobie pytanie: czy jestem gotów to wypuścić?
Co rodzi się w twoim ciele?
Chcę, tylko nie wiem jak.
Dobrze, więc chcesz, ale nie wiesz jak.
Po prostu to przyjmij.
Może nawet podziękuj sobie, że to sobie uświadomiłeś.
Ale gdybyś mógł to wypuścić, czy byłbyś na to gotów?
- Mhm. - Tak?
Gdybyś mógł to wypuścić,
czy mógłbyś to wypuścić i wiedzieć,
że to być może najbardziej troskliwa
rzecz, jaką mógłbyś dla siebie zrobić?
Wiem, że tak, ale...
Po prostu... nie wiem, dlaczego się tego trzymam.
(Wysoki, piskliwy dźwięk; odległe wybuchy)
Czułem, jakbym umarł 21 lutego 2012 roku,
tuż po 11:00, gdy w tym samym tygodniu trafił mnie drugi ładunek.
Kiedy się ocknąłem po tym, jak straciłem przytomność...
Pomyślałem tylko: po cholerę?
Ten pierwszy był jak
częściowa detonacja, która wybuchła.
Nie wybuchł jak należy.
To było w poniedziałek, a potem w czwartek
drugi wybuchł i to
rzuciło mną przez tory i ja...
Pamiętam, jak wstawałem, nie czułem dolnej połowy ciała.
A potem okazało się, że nic mi nie jest. Byłem tylko w szoku.
I widziałem...
Trafił go IED...
i zginął, a ja pamiętam, jak widziałem jego mamę.
(Pociąga nosem)
(Ze wzruszeniem): Pamiętam, jak widziałem jego mamę.
I była tam Kerry.
Pamiętam tylko to ogromne poczucie winy.
I pamiętam, że nawet nie...
Tak bardzo się wstydziłem.
I tyle, miałem w sobie tyle poczucia winy.
Miałem tak ogromne poczucie winy z powodu tego, że...
Z powodu tego, co mnie spotkało. A mnie nic nie było.
Stałem tam z Kerry i...
miałem stworzyć to nowe życie.
I, yyy...
że nawet do niej nie podszedłem, żeby z nią pogadać.
Ani...
Ani nic nie powiedziałem.
Po prostu wyszedłem tamtej nocy i zalałem się w trupa.
(Ponura muzyka)
(Plusk wody)
(Ponura muzyka trwa)
(Muzyka cichnie)
(W oddali krzyczą dzieci)
KERRY: Na studiach jedną z rzeczy, które mnie poruszyły,
było badanie dotyczące traumatycznych doświadczeń z dzieciństwa.
To, przez co przeszłam, miało swoją nazwę.
Zdałam sobie sprawę, że próba odebrania
sobie życia w wieku jakichś 12 lat
nie jest czymś normalnym.
(Ponura muzyka)
To był rok 2000.
Skończyłam chyba dopiero dziewięć lat.
Spędzałam więc dużo czasu w domach moich koleżanek.
Byłam sama w domu
tylko z moją koleżanką i jej bratem.
Miał gęstą brodę. Wiesz, dla mnie był dorosłym mężczyzną.
Wysyłał ją na dół, żeby zjadła kolację.
A mnie zamykał w pokoju.
To była udręka.
Wiedziałam, że to złe.
Naprawdę... bo powiedziałam „Nie”.
Było jasne jak słońce, że to...
że cała ta sytuacja była kompletnie popieprzona.
Po prostu myślałam, że to właśnie dorośli robią dzieciom.
Czułam wstyd. Czułam, jakbym zrobiła coś naprawdę brudnego.
Czułam się bezwartościowa i że to moja wina.
Nie miałam nawet dziesięciu lat.
I po prostu naprawdę chciałam uciec od wszystkiego.
Chciałam się od tego wszystkiego uwolnić.
(Ponura muzyka trwa)
Pomyślałam tylko, że muszę... muszę z tym skończyć.
Przeszukałam szafki mojej mamy
i znalazłam wszystkie środki przeciwbólowe, jakie mogłam.
Wypiłam trochę wódki, poszłam i położyłam się do łóżka.
A potem zaczęłam się trochę bać, bo pomyślałam,
że umrę zupełnie sama.
Potem zaczęło mi być niedobrze.
Wyczuła alkohol i zapytała mnie, co zrobiłam.
I wtedy jej powiedziałam.
Mama wezwała dla mnie karetkę.
Zapytała mnie, czy to było wołanie o pomoc.
Tak naprawdę nie powiedziałam jej, dlaczego to zrobiłam.
Po prostu czuję, że są pewne rzeczy,
które prawdopodobnie można zatrzymać
dla siebie w związku.
Czuję, że są pewne rzeczy, których nie trzeba...
no wiesz, tak naprawdę nie musisz znać
pewnych rzeczy z mojego dzieciństwa,
przy których czuję poczucie winy
albo coś w rodzaju wstydu i zażenowania,
i mam wrażenie, że nie ma potrzeby
wchodzić z tobą w te szczegóły,
bo są dla mnie dość osobiste.
Więc naprawdę doceniam to, że nigdy...
mnie nie naciskałeś
ani nie zadawałeś mi o to pytań,
bo to dość delikatna sprawa.
Mniej więcej się domyślam.
Potrafię... potrafię złożyć fakty do kupy,
no wiesz, a ty mi mówiłaś,
mówiłaś mi różne rzeczy,
ale nie wchodziłaś w wiele szczegółów,
bo wiem, jak to jest o tym mówić, i...
i poruszać tematów, których nie chcę.
Więc... pomyślałam sobie, no dobrze.
Ale wiesz, jestem tu dla ciebie,
kiedy będziesz chciała albo gdybyś kiedykolwiek zechciała,
ale nigdy na ciebie nie naciskałem.
Mówiłem tylko: dobrze, kiedy będziesz
gotowa albo jeśli będziesz tego potrzebować.
Wciąż trochę ciężko mi tego słuchać.
Bo jest we mnie część, która mówi:
może lubi cię za tę wersję, którą dla niego jesteś,
ale gdyby wiedział, że istnieje jakaś inna wersja
albo jakieś inne strony, mógłby zmienić zdanie.
(Delikatna, inspirująca muzyka)
MĘŻCZYZNA: Dzisiejsza praca polega na tym,
by twoja podświadomość uświadomiła sobie,
że masz tyle lat, ile masz teraz,
że jesteś zaradną kobietą,
że poradzisz sobie ze wszystkim, co się wydarzy.
Więc kiedy to uczucie się pojawia, w
skali do dziesięciu, gdzie by się znalazło?
- To dziesiątka.
Widzę, że już samo myślenie
o tym sprawia, że się tam zbliżasz.
A to uczucie z ostatnich kilku lat, z pewnością,
jest ci bardzo dobrze znane.
Jakie jest twoje pierwsze, najwcześniejsze wspomnienie?
Jakie jest najsilniejsze wspomnienie związane z tym?
Może nie to faktycznie pierwsze, ale takie, które...
- Dobrze. Daj sobie chwilę. - (Powstrzymuje płacz)
(Pociąga nosem)
Pamiętam, że byłam w sytuacji, w której
czułam się jak wtedy, gdy byłam młodsza,
Byłam jakby pogrążona w małym marzeniu na jawie.
I czułam się względnie bezpiecznie,
aż nagle uświadomiłam sobie,
że miejsce, w którym byłam, i to, co robiłam, nie było bezpieczne.
I to było niemal jak szok,
takie gwałtowne wyrwanie z powrotem do rzeczywistości,
że, och, to jest naprawdę bardzo niebezpieczne.
(Delikatna, inspirująca muzyka)
KERRY: Wiem, że Kenneth chce być dobrym tatą.
U mnie jednak nie wyglądało to
tak, kiedy dorastałam.
Przez większość życia nie miałam właściwie nic wspólnego z moim tatą.
Trafił do więzienia, gdy byłam niemowlęciem, za napad z bronią.
Był byłym wojskowym.
Moja mama samotnie wychowywała trójkę dzieci.
Musiała pracować na jakichś trzech etatach, żeby
zarobić wystarczająco dużo, by utrzymać trójkę dzieci.
Nie było żadnych alimentów.
Ani żadnej relacji z nami.
KENNY: Chcę być zaangażowany w życie
Harrisa i chcę być dla niego tatą.
Ale tyle rzeczy stoi na drodze, żebyśmy
mogli mieć taką relację.
Bo wszystko: od krzyków, przez śmiech,
po te piskliwe dźwięki, które wydają, po prostu mnie przeszywa.
Równie dobrze mógłby nie być mój, bo
nie czuję nic, co wskazywałoby, że jest.
(Psy szczekają)
On w ogóle nie wie, przez co przechodzę,
ale wyczuwa to, ponieważ potrafi...
zauważa zmianę w jego zachowaniu, gdy jestem w pobliżu.
Mam wrażenie, że gdy jest w pokoju,
to po prostu kolejne dziecko w pokoju.
Nie czuję, że jest mój.
Kiedyś uwielbiałem przebywać z dziećmi.
A teraz nie mogę ich znieść.
Ale nie w tym sensie, że nienawidzę dzieci,
po prostu, gdy widzę dzieci albo jestem w...
sam nie wiem, w bliskim sąsiedztwie dzieci,
gdy nie mam możliwości, żeby się od nich oddalić,
zaczynam się czuć przyparty do ściany.
Nie mogłem... Miałem dość bycia na misji,
uczestniczenia w zdarzeniach z udziałem dzieci,
z którymi... nie mogłem nic zrobić,
musiałem tylko stać i patrzeć.
No tak.
I nie możesz ulżyć im w bólu. Nie możesz nic zrobić.
One są zupełnie niewinne. Rozumiesz.
Mieli walczyć z nami,
ale wykorzystywali dzieci, zamiast tego wykorzystywali dzieci.
Czy chodzi o jakieś konkretne wspomnienie?
- O kilka. - O kilka.
Ale to, którego nie mogę wyrzucić z głowy, to
obraz Harrisa
na misji.
On się jeszcze nawet nie urodził.
Urodził się... Wróciłem w 2012 roku.
A on urodził się dopiero w marcu 2013, jakiś rok później.
Ale mam to... nie mogę wyrzucić tego obrazu z głowy.
Tuż przed tym, jak zostałem trafiony przez bombę przydrożną,
Patrolowałem teren w stronę...
wzdłuż pola, gdzie był mały mostek.
Nigdy nie powinienem był nim iść.
Mówiłem to, ale moja opinia
i tak niczego by nie zmieniła.
A po prawej stronie był
taki mały budynek szkolny,
może wielkości
tej klasy, taki z gliny.
I było tam dwoje dorosłych, którzy
wprowadzali do środka gromadę dzieci.
Mam w głowie obraz, że Harris jest w tym tłumie.
Czyli zobaczyłeś ten obraz teraz?
To po prostu za...
To za dużo, przecież jego tam, kurwa, nawet nie było.
Jest ubrany jak oni i w ogóle.
Kenny, chodź, stań tutaj. Dobra, teraz...
Spójrz, widzisz te wzgórza?
Jest tam to wszystko. Jest tam to wszystko.
Po prostu wyobraź sobie, że to jest tam daleko,
za tobą, w tamtym rogu.
Dobrze? I patrzysz na te wzgórza
i myślisz o dzisiejszym poranku:
kręciłeś się. Tak, kręciłeś się.
Czujesz ciężar podłoża pod stopami?
Tak?
Poczuj ciężar podłoża pod stopami.
I swój oddech.
Czy jest teraz jakieś odczucie albo wrażenie w twoim ciele?
Tak? Co to takiego?
- (Drżącym głosem): To ciężar. - Ciężar?
- W którym miejscu? - Na moich barkach.
Na twoich barkach. Dobrze.
Gdyby ten ciężar miał kolor, jaki by to był kolor?
- Czarny. Albo jak granatowy. - Dobrze.
Bo to kolor diszdaszy, którą miał na sobie.
Dobrze, czarny, granatowy. Czyli jest ciężar, jest czerń.
Czy ma jakiś kształt, gdy ten ciężar spoczywa na twoich barkach?
Po prostu on.
(Ponura muzyka)
KENNY: Czy Harris w ogóle wie, kim jest jego tata?
Mam wrażenie, że muszę przed nim wiele ukrywać.
Bo czasem na osobistym poziomie ciężko mi
poradzić sobie z myślą,
czy Harris będzie mnie akceptował, gdy dorośnie.
I czy gdyby kiedykolwiek się dowiedział
o wielu rzeczach, w które byłem zamieszany,
i o tym, jaką rolę pełniłem w wojsku.
Czy naprawdę powinienem być takim
człowiekiem, jakim mnie wyszkolono?
Czy naprawdę powinno mi się pozwalać
chodzić po ulicy albo mieć syna?
Ile rodzin zniszczyłem?
Jedyny powód, dla którego...
to było w porządku, jest taki,
że rząd uznał to za legalne.
Nawet nie znam ich imion.
Nie wiem, czy mieli dzieci, czy nie.
Wiesz, nie wiem, czy mieli żonę, która jest teraz wdową.
Nic o nich nie wiem.
Oni po prostu tam są.
Mam wrażenie, że ci ludzie teraz zawsze już tam będą.
I że na zawsze będą częścią mojego życia.
Bo nie potrafię, nie czuję, że mogę po prostu od tego odejść.
(Ponura muzyka trwa nadal)
KERRY: Odkąd Kenneth zachorował, musiałam skupić się na nim.
Jest więcej pomocy dla sił zbrojnych
niż dla osób w mojej sytuacji.
Większość ludzi takich jak ja albo nie jest
traktowana poważnie, albo nikt ich nie słucha.
Tuż przed dziesiątymi urodzinami opowiedziałam
przyjaciółce o tym, że zostałam zgwałcona.
I zapytałam ją:
„Co byś zrobiła, gdyby to przydarzyło się tobie?".
Odpowiedziała mi: „To mi się przydarzyło".
A ja na to: „I co zrobiłaś?".
Mówi: „Powiedziałam mamie, a ona mnie
pobiła i kazała przestać kłamać".
Potem poszłam do innej przyjaciółki i
w zasadzie powiedziałam to samo.
„Co byś zrobiła, gdyby to przydarzyło się tobie?".
A ona na to: „No, mnie się to zdarza. Robi to mój wujek".
A ja myślę, kurwa. To jest po prostu normalne.
Czy my nie mamy nic do powiedzenia w żadnej z tych spraw?
Kiedy słyszę, jak ludzie mówią:
„Och, nie ma żadnego wsparcia dla
weteranów z zespołem stresu pourazowego.
Wiesz, to straszna rzecz, z którą
trzeba żyć przez całe życie.
Oni nie zrobili nic złego.
Poszli na wojnę i wrócili straumatyzowani".
Owszem, zrobili.
Ale ile dzieci poszło do szkoły,
do domu kolegi
albo do kogoś z rodziny i wróciło straumatyzowanych?
Nie zasłużyły na to. Jakie wsparcie dla nich istnieje?
Jedyne służby, z których musiałam korzystać,
żeby poradzić sobie z gwałtem i przemocą,
to była organizacja dla weteranów.
I dostałam od nich wsparcie tylko dlatego, że byłam małżonką.
Alan, jako ktoś, kto
przeszedł naprawdę trudne emocjonalnie rzeczy,
czy uważasz, że...
może to potencjalnie utrudniać
możliwość pełnienia takiej roli,
czyli pomagania innym ludziom?
Bo jedną z rzeczy, które
słyszałem czy spotkałem
w przeszłości, jest przekonanie,
że żeby być skutecznym coachem albo terapeutą, trzeba mieć
wspaniałe dzieciństwo, życie absolutnie idealne
i mieć wszystko poukładane,
żeby móc pomagać innym.
Czy też wierzysz, że ludzie, którzy zostali w przeszłości zranieni,
przeszli przez piekło, mogą być równie skutecznymi coachami?
Szczerze mówiąc, myślę, że pewnie nawet bardziej skutecznymi.
Nie znam nikogo, kto miałby
takie idealnie spokojne i gładkie życie.
Trudno odnieść się do różnych rzeczy, jeśli
samemu nie doświadczyło się jakiegoś poziomu...
na przykład negatywnych uczuć.
I kiedy sami przeszliśmy przez terapię,
albo znaleźliśmy sposoby, by pomóc samym sobie.
Mamy pełną empatię wobec ludzi
i tego, przez co być może przechodzą.
Myślę, że jest pewne zastrzeżenie.
Myślę, że trzeba zachować ostrożność, bo ktoś
musi najpierw sam być w dobrym stanie,
zanim zacznie poznawać i słuchać historii innych ludzi.
Więc moim zadaniem jest odzwierciedlenie tego,
co dana osoba mówi i przynosi,
i ujęcie tego w taki sposób, który pomaga
jej radzić sobie, zamiast utrzymywać ją w impasie.
Myślę, że niektórzy ludzie są naprawdę w odpowiednim nastawieniu
i mają odpowiednią osobowość, by być
naprawdę dobrymi pomocnikami dla innych,
którzy mieli problemy, jakie oni sami kiedyś mieli.
(nieustraszona muzyka)
(stłumiony dialog)
KENNY: O!
(stłumiony dialog)
(muzyka się kończy)
KENNY: Zamierzam odstawić leki.
Czuję się jak legalny ćpun.
Żałuję, że w ogóle je wziąłem, bo wciąż
je biorę, teraz, cztery lata później.
Kiedy poprosiłem: „Słuchajcie, chcę je
odstawić i chcę to zrobić teraz”,
powiedzieli: „No dobra, masz dwie możliwości:
wiesz, jeśli chcesz je odstawić,
możemy umieścić cię na oddziale psychiatrycznym
na miesiąc i tam cię z nich odstawimy.
Czyli po prostu zrobimy ci odstawienie na zimno,
umieścić cię w pokoju, wiesz,
albo zajmie nam rok, żeby cię z nich odstawić".
A ja pomyślałem sobie: to jest szaleństwo.
KERRY: Biorę leki od wielu, wielu lat
i to po prostu coś, co ludzie tacy jak my
muszą robić... żeby sobie z tym radzić.
A wtedy Kenneth powiedział: "Cóż, chcę
z nich zejść i chcę to wszystko rzucić".
A ja pomyślałam: jesteś szalony. Oj, jesteś szalony. (Śmiech)
Dostałeś szansę, żeby zmniejszyć to, jak źle się czujesz.
Czemu po prostu jej nie wykorzystasz? To dobra rzecz.
(Metaliczne brzęki i stuki)
(Odkręcanie)
KENNY: Jak to się rozkłada na części?
Po prostu coś rozbierałem i myślałem sobie: cóż,
musisz się nauczyć, jak to złożyć z powrotem.
Bo jeśli nie, to nie będzie działać.
Zacząłem rozbierać coraz więcej i więcej,
aż w końcu została goła skorupa.
I myślę sobie: no i co dalej?
Nie ma już wiele, co mogę zrobić, więc...
W którymś momencie musisz zacząć składać to z powrotem.
Nie wyobrażam sobie innej sytuacji
w życiu, w której poczuję ten sam dreszcz,
gdy facet próbuje mnie zastrzelić, a ja próbuję zastrzelić jego.
(Silnik warczy i mruczy)
(Dramatyczna muzyka; silniki warczą)
(Muzyka cichnie)
(Śmieją się)
KERRY: Chodźmy go przytulić.
Wypadłem z toru.
- Tak? Nie widziałam tego. - No.
Ale urwałem pięć sekund.
- Naprawdę? - Naprawdę.
Kibicowałeś mu?
Coś jak "Dawaj tato, dawaj tato, dawaj tato".
Robiłem tak.
Robiłeś tak: "Hej, dawaj tato, dawaj tato!"?
Naprawdę tak robiłeś?
KENNY: Zszedłem do 100 mg, ale
przez ostatnie kilka dni
skutki uboczne mocno dawały o sobie znać.
Dziś wziąłem tylko 125, żeby trochę to wyrównać.
Miałem naprawdę okropne koszmary.
Zacząłem się robić agresywny przez sen i zacząłem...
No, nie tak, że się biję, ale zacząłem
kopać i okładać Kerry w nocy
i nie poznawać, kim ona jest.
(Odległe strzały i wybuchy)
(Pogłosowe rżenie konia)
(Odległe wybuchy cichną)
(Plusk wody)
KERRY: Więc gdy on uderza mnie w nocy,
zaczynam sobie myśleć:
"O Boże, ktoś mnie atakuje, ktoś włamał się do mojego domu",
a potem orientuję się, że to on.
Więc wiem, że jak w nocy mnie tak uderzy,
to gdy tylko się do niego odezwę
i powiem mu: "Właśnie zrobiłeś mi krzywdę",
szybko przestaje i wtedy jest taki...
"Tak mi przykro. Nie chciałem tego powiedzieć.
Po prostu... miałem zły sen."
I nie chcę się o to złościć.
Więc po prostu pozwalam mu robić to, co musi.
Jeśli musi być zrzędliwy i porywczy, to w porządku.
Ale do pewnego momentu jestem w stanie to znosić,
zanim muszę go trochę przywołać do porządku.
Bo kiedy jest naprawdę zrzędliwy wobec Harrisa,
muszę zapytać Harrisa:
"Jak się czujesz, kiedy tata tak się zachowuje?",
a wtedy Harris odpowiada: "Nie podoba mi się to,
bo wtedy myślę, że tata
nie lubi spędzać ze mną czasu".
(Posępna muzyka)
A wtedy mówię mu: "Kenneth, musisz to usłyszeć,
bo musisz zrozumieć, jakie
konsekwencje to niesie dla całej rodziny".
Nikt z nas nie jest tu po to, żeby być workiem treningowym na emocje.
Zastanawiałem się, czy nie nadszedł czas, żebym ja też przestał.
Zastanawiałem się, jak by to było nie musieć na tym polegać
i mieć własne zasoby, żeby sobie radzić,
zamiast polegać na lekach,
które, szczerze mówiąc, czasem wcale nie działały.
Zrozumiałem, że świat to coś więcej
niż tylko leczenie objawów.
Równie dobrze możemy to zrobić razem.
(Delikatna muzyka)
- KENNY: Jesteś gotowa? - KOBIETA: Tak.
(Niewyraźny dialog)
Ups, przepraszam, trochę intymnie!
(Śmieją się)
KERRY: Fascynuje mnie to, że można kontrolować
tak duże, potężne zwierzę za pomocą jednego palca.
One nie szukają konfliktu.
Nie chcą z tobą walczyć.
Nie chcą się siłować.
Po prostu chcą być z tobą w zgodzie.
I czasami czuję, że to wszystko, czego ja też pragnę.
TRENER: Bardzo mi się podoba, jak
popuszczasz jej cugle jedną ręką,
kiedy prosisz ją o zwrot, to wspaniałe.
Wczoraj rozmawiałem z Kennym o tym,
żeby wyobrażać sobie, co chcesz z nimi zrobić,
ale czy z tobą o tym rozmawiałem, czy nie?
KERRY: To, co spotkało mnie w młodości,
zdefiniowało większość mojego okresu nastoletniego
i wczesnej dorosłości.
Zabrało mi już wystarczająco dużo czasu w życiu.
Tak nie będzie, to nie ma miejsca w
mojej przyszłości. Absolutnie żadnego.
(Spokojna muzyka)
(Gwar na stacji)
KENNY: Rock2Recovery zaprosili mnie na spotkanie i zaproponowali mi
stanowisko w Rock jako pracownika ds. opieki,
i chcą mnie przeszkolić oraz pokazać, jak działają.
Wiesz, to coś, co chcę robić.
Myślę, że byłoby super.
(Spokojna muzyka)
MĘŻCZYZNA: To znaczy, to my niejako wybraliśmy ciebie,
a nie ty przyszedłeś szukać tej pracy.
Sam o tym wiesz.
Bo do właściwej pracy trzeba właściwej osoby.
Musisz to rozumieć,
musisz umieć obchodzić się z ludźmi.
Musisz potrafić słuchać ludzi.
Musisz mieć inicjatywę i...
umiejętność podejmowania decyzji oraz po prostu działania,
bo wiesz, że to trzeba zrobić.
KENNY: Tak. MĘŻCZYZNA: To bardzo ważne.
Umysł robi jedną z dwóch rzeczy:
albo pracuje dla ciebie, albo przeciwko tobie.
A wielu klientów, których spotkasz,
ich umysł po prostu działa przeciwko nim.
Mózg ciągle się obraca wokół tych negatywnych rzeczy,
- a to wcale nie pomaga. - KENNY: No tak.
MĘŻCZYZNA: I w dużej mierze chodzi o to, by
sprowadzić ich z powrotem na właściwy tor
i zaczęli... zaczęli pracować na własną korzyść,
zaczęli łączyć się ze sobą,
zaczęli kochać samych siebie,
zaczęli się rozwijać.
(Krzyk mew)
Nie możemy cofnąć się w czasie.
Pracujesz z tym, co masz.
Zawsze. I to kształtujesz.
Zmieniasz to.
Znowu się rozwijasz.
- KOBIETA: Witamy na pokładzie. - KENNY: Nie mogę się doczekać.
KOBIETA: Masz to doświadczenie z pierwszej ręki.
To będzie, wiesz, bardzo dobry atut.
Tak. No cóż, wiem, jak to jest...
czuć, że jesteś na samym dnie.
a potem przychodzisz jako zupełnie nowy, kiedy wcale nie chcesz tam być.
A potem twoje życie zmienia się o 180 stopni.
Nie zrozum mnie źle, przede mną jeszcze daleka droga,
ale jest cholernie lepiej niż rok temu.
No wiesz.
Bo kiedy naprawdę uderzyłem w samo dno,
dla mnie to było: „Jak to możliwe, że ze służby w snajperach
i dowodzenia patrolem w Afganistanie
dosłownie nie wolno mi
nawet zajmować się własnym dzieckiem?".
Dla mnie w tamtym czasie wojsko było
ważniejsze niż Harris i Kerry,
bo pojawili się, kiedy już byłem w wojsku.
A nie... nie byli ze mną wcześniej, więc
zawsze mieli być na drugim miejscu.
(Echo odgłosów helikoptera w oddali)
INSTRUKTOR: Tylko 47 z 224
weteranów, którzy popełnili samobójstwo, miało
kontakt z opieką psychiatryczną.
Czy to was zaskakuje?
WSZYSCY: Nie.
Wiele osób ma myśli samobójcze.
Nie wcielają ich w życie.
Wiele osób, które próbują popełnić samobójstwo, nie dokonuje tego.
To pokazuje nam, że myśli samobójcze są czymś powszechnym.
Ale to, że o tym myślisz,
nie znaczy, że musisz to zrobić.
Nie musisz tego doprowadzać do końca.
Jako osoba udzielająca pierwszej pomocy psychologicznej
warto o tym wiedzieć.
Bo pamiętaj, nie chodzi o śmierć.
Chodzi o zakończenie emocjonalnego bólu i cierpienia.
Więc dostajesz szansę... by temu zapobiec.
To jest to, co otrzymujesz.
Kiedy mówimy o samobójstwie,
jakie słowa przychodzą wam na myśl?
MĘŻCZYZNA 1: Śmierć.
- INSTRUKTOR: Jakieś inne? - KENNY: Jedyne rozwiązanie?
Tak.
MĘŻCZYZNA 2: To znaczy, patrząc na to z drugiej strony: egoizm.
Egoizm jest zawsze ciekawy.
Więc dlaczego? Dlaczego ludzie uważają, że to może być egoistyczne?
MĘŻCZYZNA 3: No cóż, ze względu na druzgocący
wpływ, jaki to ma na tych, którzy zostają.
INSTRUKTOR: Czyli chodzi o ludzi, którzy zostają.
Ale ktoś, kto myśli o odebraniu sobie życia,
myśli w taki sposób, że to jest
najlepsze, co może zrobić dla tych ludzi.
WSZYSCY: Tak. Mhm.
KENNY: Mocno mnie to dotknęło, bo pomyślałem,
że przeze mnie Kerry i Harris przez to przeszli,
a to nie jest wobec nich w porządku.
I to nie jest zdrowe,
i to po prostu pokazuje, jak irracjonalnie... no,
jak twoje zdrowie psychiczne może przejąć kontrolę i jak może...
W danym momencie wydaje się to racjonalne,
ale uświadomiło mi to też, że myśli samobójcze
są bardzo krótkoterminowym rozwiązaniem
problemu, z którym się zmagasz.
I spójrz, ile szkód
jakie szkody mogłabyś przez to wyrządzić.
Mogłam zniszczyć życie Kerry i Harrisa.
I wiesz, Harris mógłby dorosnąć
i...
jaki obraz mnie by miał?
Wiesz, nie mogąc mnie tak naprawdę poznać.
Jakie życie miałby przez to?
Czy mógłby skończyć z depresją?
Czy chciałabym tego dla własnego syna?
Wiesz, w gruncie rzeczy dałabym mu depresję przez zastępstwo,
tylko z powodu tej
sytuacji, w którą był zamieszany,
a która tak naprawdę nie miała z nim nic wspólnego.
On po prostu z tym żył, wiesz.
Kiedy zapytał: „Co cię powstrzymało ostatnim razem?”
Wiesz, i za każdym razem, gdy o tym rozmawialiśmy, ja po prostu,
myślałam, że to Harris mnie powstrzymał.
(Spokojna muzyka; skrzypi huśtawka)
Jakie masz problemy z Harrisem?
KENNY: Malcolm pokazał mi coś nowego,
czego wcześniej nie robiłem.
To była umiejętność postrzegania rzeczy oczami kogoś innego,
z jego perspektywy.
Nazywa się to „pozycjonowaniem percepcyjnym”.
Powiedziałem, że z trudem nawiązuję więź z Harrisem.
A on na to: „No dobrze, jak myślisz, co Harris w tobie widzi,
co sprawia, że wciąż do ciebie przychodzi,
cieszy się tobą, lubi cię i tak dalej?”
A ja powiedziałem: „Szczerze mówiąc, nie wiem,
sam się nad tym dość często zastanawiam”.
Choinka stoi, a ja nie wiem, co robić.
Wszyscy są tym podekscytowani, a ja
czuję, że nie potrafię się przyłączyć.
Powiedział: „Cóż, gdybyś potrafił wyobrazić sobie
siebie z perspektywy Harrisa,
na jego wysokości,
patrzącego na choinkę jego oczami.
Jak to jest?”.
(Łagodna muzyka)
W naturalny sposób zacząłem czuć w sobie coś naprawdę ciepłego.
A potem mówi: „A teraz spraw, żeby się odwrócił
i spojrzał na ciebie,
tam, gdzie stoisz, i jak to jest,
gdy patrzy na ciebie?
Ktoś, kto jest duży, ktoś, kto jest dość silny,
kto może go chronić, kto może go zabezpieczyć”.
A potem po prostu siedziałem z tym przez chwilę.
A kiedy otworzyłem oczy, on mówi:
„Co teraz zauważasz?”.
I po prostu nie mogłem się doczekać, żeby wrócić do domu,
zobaczyć go i go przytulić.
Coś między mną a nim po prostu całkowicie się zmieniło.
Nie potrafiłem opisać, co to było, ale
czułem, że jesteśmy ze sobą połączeni.
Byłem w stanie stworzyć w sobie rzeczy,
których nigdy wcześniej nie miałem.
(Łagodna muzyka trwa)
To było więcej niż słowa.
To było tak, jakby tam było,
czułem, że tkwiła w tym prawdziwa magia,
która została ze mną od tamtej pory.
Po prostu uznałem to za absolutnie fenomenalne.
(Silniki ryczą)
Harris, nie spiesz się, zrób to we własnym tempie, dobrze?
(Ryk silników trwa)
KENNY: Już jest.
Ooooch!
(Spokojna muzyka; tłum oklaskuje)
KENNY: Widziałem, co go uszczęśliwiało,
i czułem, co go uszczęśliwiało.
A częścią tego, co go uszczęśliwiało, było patrzenie na mnie.
I czułem to, kiedy... (Głos mu drży) Naprawdę to czułem,
kiedy on... kiedy patrzył na mnie
i kiedy ja patrzyłem na niego.
Sama moja obecność wystarczała, by poczuł szczęście.
(Fajerwerki wybuchają i trzaskają)
Fajerwerki mają w sobie ten huk,
nie musi to oznaczać nic więcej.
Widziałem fajerwerki odbijające się w jego oczach.
Nic z tego, przez co przeszedłem,
nie dzieje się teraz w jego wnętrzu.
Więc czemu nie spróbować się do tego przyłączyć?
(Wybuchy i trzaski)
(Podnosząca na duchu muzyka)
(Brawa)
Tytuł licencjata nauk ścisłych w dziedzinie psychologii
otrzymuje Kerry Watson.
(Wiwaty i brawa)
KERRY: Postanowiłam zostać terapeutką,
żeby móc oferować takie terapie,
o których wiem, że pomogły mnie samej.
Pomogły Kennethowi,
widziałam, jak pomagają mnóstwu osób.
Gdyby ktoś podszedł do mnie
dziesięć lat temu i powiedział mi:
„Wiem, że bierzesz leki,
ale czy próbowałaś tego?",
mogłoby mi to oszczędzić wielu lat cierpienia.
Mam wrażenie, że tylu ludziom naprawdę by to pomogło.
INSTRUKTOR: Przejdziemy teraz do ćwiczenia.
Pozbywamy się natrętnych zmartwień.
Czy to poprawia sytuację, pogarsza, czy nic nie zmienia?
Jeśli mówią „lepiej", to zostawcie tak, jak jest.
Jeśli mówią „gorzej", a jest na szóstce, podkręćcie do dziesięciu.
„O, teraz gorzej!", dobrze, zejdźcie do zera.
Tak jest lepiej.
No to kto teraz wyjdzie?
No dalej, Kerry, najwyższa cholerna pora.
KERRY: O Boże.
To coś, co się nie wydarzy,
ale czego boję się, że się wydarzy.
- To może powiemy „przestraszona"? - Tak, przestraszona, tak.
To film, który wraca jak
dziesięciosekundowy fragment,
natrętnie,
jak uczucie wyczekiwanego strachu w żołądku.
Cokolwiek przebiega ci przez głowę w związku z tym strachem,
nie chcemy znać żadnych szczegółów,
ale kiedy odtwarzasz to uczucie strachu na dziesiątkę,
cokolwiek tam jest,
jesteś w środku, czy obserwujesz siebie z zewnątrz?
Widziałaś to na własne oczy?
Czy widzisz przed sobą Kerry?
- Nie, to z mojej perspektywy. - W środku, dobrze.
To jak panoramiczny film,
tak, że mogłam to widzieć, kiedy się obracałam.
Czy to głosy, czy hałas?
Nie, to głosy, tak.
Dobrze. Czy te głosy są wyraźne, czy niewyraźne?
Wyraźne.
A ich treść jest pomocna czy szkodliwa?
Szkodliwa.
Za każdym razem, gdy zmienialiśmy jedną rzecz,
na przykład dodawaliśmy ramkę wokół tego,
prawie się jakby rozpływałam.
Czułam, jak to spada z dziesiątki,
do dziewiątki, do ósemki,
do siódemki, z każdym kolejnym krokiem,
a potem jakby odsuwam to gdzieś,
jakbym to grzebała.
INSTRUKTOR: Więc kiedy teraz myślisz
o tej rzeczy, gdzie jest to uczucie?
Otwórz oczy.
Gdzie jest to uczucie?
W ogóle go nie czuję.
Nie, nie czuję. Tak. Chyba naprawdę zniknęło.
Tak. Przyjmij to "tak" do wiadomości, Kerry.
To dlatego, że kiedy próbuję... Tak, naprawdę.
Zniknęło.
Nie potrafię tego wyjaśnić, to prawie tak,
jakby to było coś, co tam jest,
i ten świat, który do mnie nie należy,
w zasadzie nie mam do tego żadnego przywiązania, nie mam...
Nie mam przywiązania.
Dzieci rodzą się tylko z dwoma lękami.
Lękiem przed upadkiem i lękiem przed głośnymi hukami.
Wszystkiego innego się uczymy, więc możemy się tego oduczyć.
(Klaszczą)
- To ja! - Kerry, brawo. Dziękuję!
KERRY: O, popatrz na to! (Nuci do siebie)
(Łagodna, podnosząca na duchu muzyka)
KERRY: Patrząc z perspektywy
pracy na własny rachunek jako terapeutka.
Naprawdę bardzo się martwiłam
tym, jak prowadzić biznesową stronę tego.
Miałam spędzić trzy tygodnie, zajmując się sprawami biznesowymi.
Miałam przygotować zeszyty ćwiczeń,
miałam zrobić arkusze z zadaniami domowymi, wszystko.
Chciałam to wszystko zrobić i mieć jakieś podstawy,
zanim zacznę przyjmować klientów.
No wiesz, wygląda nieźle, ale...
Ale co?
Wydaje mi się, że poduszki powinny być na odwrót.
Więc szara... Chyba że ta szara idzie z tyłu?
No proszę, czarna, szara, i tak dalej.
Czarna, szara.
- Teraz zadowolona? - Tak.
To, co teraz zrobiłeś, totalnie to zmieniło.
Naprawdę? (Śmieje się)
Tak, tak, totalnie to zmieniło.
KERRY: Robisz sobie jaja.
Nic nie zmieniło. No dobra, idziemy!
Opublikowałam stronę w niedzielę,
a w środę, chyba tak to było,
ktoś się ze mną skontaktował i zapytał, czy podejmę się pracy.
Powiedziałam do Kennetha:
„Będę musiała jej powiedzieć, że nie dam rady".
A Kenneth na to: „Na czym polega twój biznes?"
Odpowiedziałam: „Na pracy z ludźmi jeden na jeden".
A on: „To po co robisz to wszystko?
Po co robisz książki, karty z zadaniami
domowymi, porady dotyczące samoopieki i takie rzeczy?
Skoro twój biznes to praca jeden na jeden, odłóż to na bok.
Twoim priorytetem powinno być przyjmowanie klientów".
Więc tak, umówiłyśmy się w tym tygodniu.
(Dzwoni telefon)
- Cześć. - KOBIETA: Halo?
Cześć, tu Kerry.
Cześć, jak się masz?
Dzień dobry. Dobrze, dziękuję. Jak się trzymasz?
A czy próbowałaś już czegoś do tej pory?
Jakichś terapii albo...
Dopiero zaczęłam z tobą trochę rozmawiać.
Nie wiem, myślę, że źródłem problemu jest związek.
- Tak. - Wszystko zaczęło się psuć...
- To znaczy on stracił pracę... - Tak.
- i jak typowy facet... - Mhm.
nie chce o tym rozmawiać, dusi emocje w sobie,
- nie chciał się z tym zmierzyć. - Mhm.
Nasza komunikacja po prostu się załamała.
Ale teraz mówi, że potrzebuje pomocy.
Mhm.
Jest na to gotowy.
Tak, tak.
Czyli zgodził się, żeby... żeby też wziąć w tym udział?
- Tak. - To wspaniale.
To wspaniale, bo chciałem powiedzieć,
jednym z problemów jest to, że dość często w przypadku par
jeśli jedna osoba zgadza się popracować nad sobą,
to dochodzi do momentu, w którym zaczyna się rozwijać
i zaczyna się w pewnym sensie przemieniać,
a sprawy zaczynają się dla niej układać lepiej.
Ale wtedy druga osoba, cóż, ona stoi w miejscu.
To poniekąd niweczy pracę, którą
wykonuje ta pierwsza osoba. Więc to dobrze.
Jeśli chodzi o was oboje i oboje jesteście chętni i gotowi.
To po prostu wspaniale.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
- Miłego weekendu. - Do zobaczenia.
Wkrótce się odezwę. Pa.
(Delikatna muzyka)
(Wzdycha)
KENNY: Od dłuższego czasu obserwuję,
jak Jamie i Malc pracują,
i nie mogłem uwierzyć, jaki wpływ
ich praca ma na innych weteranów.
A kiedy wyraziłem chęć zostania coachem,
Malc, który kieruje coachingiem, powiedział,
że tak, uważa, że to dobry pomysł.
Ale zaczynając powoli, pod ścisłym nadzorem i tak dalej.
KENNY: Więc jaką historię o sobie samym
sobie opowiadasz?
Po prostu chyba bez względu na to, co zrobię,
i tak nigdy nie będzie to wystarczająco dobre.
A od jak dawna w to wierzysz?
Od zawsze.
Nigdy... Nie pamiętam takiego
momentu, kiedy myślałbym inaczej.
I sam nie wiem, ja naprawdę chcę w to wszystko uwierzyć.
Naprawdę chcę, tylko nie wiem, dlaczego mi się nie udaje.
Cóż, mam kilka pomysłów, jak możemy ci w tym pomóc.
KENNY: Za każdym razem, gdy pracuję z klientem,
wszystko, co mówię, umacnia się
w moim własnym stanie i w moim własnym jestestwie.
Wszystko, co mówię, działa jednocześnie też na mnie.
MĘŻCZYZNA: A jakie szczęście mają ludzie, których teraz szkolisz?
Bo nie dość, że jesteś bardzo
dobry w samym coachingu,
to jeszcze przeszedłeś przez te,
no wiesz, koszmarne przeżycia
i trudności, i to ze sobą wnosisz.
To zrozumienie, jakie masz, tego,
jak to jest być w czarnej dziurze.
A ludzie to wyczuwają,
odbierają od ciebie tę wibrację i reagują na ciebie.
I prawdopodobnie miałeś najszybsze dojście
do biegłości w coachingu, jakie widziałem.
Więc jeśli ty sam nie jesteś z siebie dumny,
to ja jestem, i cała reszta Rock2Recovery też.
Naprawdę cieszę się, że tak to poszło.
KERRY: Co jakiś czas mam takie małe
uczucie, jakby czegoś brakowało.
Myślę, że nasze życie jest teraz o wiele spokojniejsze.
Takie, w którym dziecko faktycznie by się odnalazło.
Jakby wszystko było idealne, ale
brakuje tylko jednej rzeczy.
A wtedy adoptuję kolejnego królika.
(Spokojna muzyka)
(Rżenie konia)
KENNY: Jakimś cudem udało nam się dojść do punktu,
w którym jest lepiej niż było wcześniej.
Ale to wymaga mnóstwa pracy.
Czasami czuję się, jakbyśmy chodzili po linie.
Sprawy wciąż mogą się cofnąć albo runąć dość szybko,
a my musimy wspinać się od nowa.
Ale to wymaga sporo wysiłku.
KERRY: Kiedy jednemu z nas nie idzie najlepiej,
drugie niejako bierze sprawy w swoje ręce,
przejmuje większość obowiązków.
Dzięki temu nigdy oboje nie jesteśmy wypaleni i wykończeni.
Jesteśmy trochę jak drużyna sztafetowa.
(Muzyka cichnie)
(Siorbie, łagodne pogawędki)
(Koń głośno żuje)
KERRY: Powiedz mi, jakie to dobre.
- Zimne? - Nie. Jest dobre.
- KERRY: Ciepłe? - (Śpiew ptaka)
Hasasz se?
- KENNY: Hasam se? - (Kerry się śmieje)
KERRY: Co tam kombinujesz, przyjacielu?
(Śmieje się)
(Kenny wykrzykuje)
KENNY: Tak, (Niewyraźnie) jest ciepła.
KERRY: Tak. Jaka jest głęboka?
- KENNY: Jak twoja miłość. - (Śmieje się)
No tak. Chodźmy.
KENNY: Tak. Kiedy tu dotrzesz, kiedy wejdziesz
i popływasz przez parę minut, jest super.
(Łagodna, podnosząca na duchu muzyka)
(Śmieje się)
KERRY: Wygląda, jakby myślał:
„Gdzie ja byłem przez ostatnie kilka godzin?”
No proszę.
Zrobię sobie herbatę.
(Niemowlę gaworzy)
(Niemowlę się śmieje)
WSZYSCY (Śpiewają): Sto lat, drogi Alfie,
Sto lat dla ciebie.
Trzy, dwa, jeden...
(Wszyscy dmuchają)
(Wiwatują i klaszczą)
KERRY: Nie jestem już tą samą osobą, co dziesięć lat temu.
Wierzyłam, że lęk to choroba na całe życie,
z którą trzeba sobie radzić, i że to coś biologicznego.
Tak naprawdę mam wybór i jest tyle rzeczy, które mogę zrobić,
żeby zmniejszyć ten niepokój.
Nigdy nawet nie przyszło mi do głowy,
że cierpienie to coś, co można zmienić.
A teraz widzę dokładnie, jak można to zmienić.
Zaczynam rozumieć, że jednak nie jestem zepsuta.
To po prostu ludzka natura.
KENNY: W ciągu doby jest 86 400 sekund.
Wiesz, to całkiem sporo linii startu.
Wszystko, co mam, to teraźniejszość.
I za sekundę wszystkim, co mam, znów jest teraźniejszość.
I nie szkodzi, jeśli zepsuję jakąś sekundę czy chwilę,
bo zaraz po niej nadejdzie kolejna,
więc po prostu idź dalej, no. (Śmieje się)
(Gra utwór Roseanne Reid „Different Kind of Brave")
♪ Czuję każdą podróż, jaką odbyłam wokół słońca
♪ Pewnych radości już nie zaznam, a inne dopiero się zaczęły
♪ Żyjąc na krawędzi, zaczynasz wierzyć, że tu pasujesz
♪ To inny rodzaj odwagi, nad którym pracuję
(Folkowa gitara)
♪ Ten świat nie jest dokładnie taki, jaki myślałam, że ujrzę
♪ I nie jest nam łatwo we dwoje odnaleźć, jak być razem
♪ Mamy za sobą wiele i potrzebowaliśmy się wyzwolić
♪ I to inny rodzaj odwagi, nad którym pracujemy ♪
Kerry, czy dzisiaj uznajesz i potwierdzasz
swoją miłość i szacunek do Kennetha?
Czy zachowasz go jako swojego wiernego partnera na całe życie,
swoją jedyną prawdziwą miłość i najlepszego przyjaciela?
Czy będziesz za nim szaleńczo tęsknić, gdy będziesz daleko,
i tulić go mocno, gdy będziesz blisko?
- Tak. - (Celebrant się śmieje)
CELEBRANT: Kennecie, czy nadal będziesz
zaspokajać jej potrzeby najlepiej, jak potrafisz,
i chronić ją przed krzywdą?
Czy potwierdzasz swoją obietnicę, że
będziesz się z nią śmiać i z nią płakać?
Że będziesz rozwijać się z nią w umyśle i duchu?
Czy będziesz przemawiać jej do rozsądku, gdy rozsądek działa,
i śmiać się z nią, gdy rozsądek zawodzi?
Czy będziesz ją kochać aż po kres czasu?
- Dużo tego wymagasz. - (Wszyscy się śmieją)
- KERRY: To dużo, wiem. - Ale będę.
(Wszyscy się śmieją)
- To dobrze. - (Brawa; piosenka trwa)
♪ Cisza zapadnie, gdy słońce zajdzie nisko
♪ Stanę na szczycie góry, poczuję wolność w mej duszy
♪ I ruszymy, trzymając się za ręce, w nieznane.
(Wiwaty)
♪ To inny rodzaj odwagi, nad którym pracujemy.