Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
(Roseanne Reids "In a Hundred Years From Now" speelt)
♪ Ik heb mezelf nooit als makkelijk beschouwd
♪ Er zijn vast dingen die ik je niet wil vertellen
♪ Maar jij laat van mij houden voelen als een zondag
♪ Als kinderen die bang weglopen, maar we laten niet los
♪ Whoa, over honderd jaar
♪ Zullen ze ons verhaal nog steeds vertellen, schat ♪
(Lied gaat verder)
KERRY: Dat hele datingverhaal duurde ongeveer een jaar.
En toen vroeg hij of ik mee uit eten wilde.
En hij was echt heel erg stil.
En ik dacht dat hij het uit wilde maken.
Daarna gingen we wandelen, naar de pier.
Hij hield me opeens tegen
en hij begon heel erg sentimenteel te worden.
Hij praatte over hoe mooi het uitzicht was en hoe de sterren
het water lieten glinsteren.
Ik vond dat heel vreemd.
Ik had nog nooit een man zo horen praten.
En toen ging hij gewoon zo'n beetje
door zijn knieën en haalde deze ring tevoorschijn
en ik was compleet verbijsterd. Ik dacht gewoon...
(Met hoge stem): O! (Lacht)
Het was zo lief.
(Lied gaat verder)
♪ Maar jij houdt me vast als eerste in de ochtend
♪ En ik weet dat dit liefde is
♪ Ik word bemind, dit is echte, echte liefde
♪ Whoa, over honderd jaar
♪ Lijkt het kiezen voor elkaar niet meer zo gek ♪
(Lied gaat verder)
KERRY: Ik vind hem de mooiste
persoon die ik ooit in mijn hele leven heb gezien.
Er is iets aan hem dat gewoon zo anders is.
Ik zeg hem altijd dat hij de mooiste oren heeft,
en hij heeft de mooiste neus,
en zelfs zijn lippen en zijn wenkbrauwen.
Zelfs dingen als zijn polsen. Hij heeft echt schattige polsen.
Ze zijn gewoon zo mooi.
KENNY: Alles aan Kerry
was gewoon echt eerlijk.
Zoiets van: ik hoop echt dat ik dit niet verpest.
(Lied eindigt)
KERRY: In het begin vertelde ik hem
niet echt alles over mijn vroegere leven
en over mijn opvoeding en mijn jeugd
en sommige problemen die ik als tiener had gehad.
(Geborrel onder water)
Dus toen alles instortte, was het eigenlijk...
best begrijpelijk.
KENNY: Juist, kijk eens aan.
Daar.
25206807.
Ik ken het beter dan mijn telefoonnummer.
Want je hebt: nummer, rang, naam.
Je nummer komt voor je naam. Dus...
KENNY: Ik vertelde haar een hele tijd niet
wat ik deed, ik verzon iets.
(Blaast)
Omdat ik dacht dat het haar zou afschrikken.
Dus toen ze als grapje vroeg: "O, wat doe jij?"
zei ik: "Ik ben een diepzeebrandweerman."
(Vuurwerk knalt en knettert)
KERRY: Het was vuurwerkavond en buiten
werd er vuurwerk afgestoken.
En dat was de eerste keer dat het me opviel.
We zaten in de woonkamer en ik kletste maar tegen hem.
En toen begon hij ineens te staren.
Hij negeerde me compleet.
(Knallen en geknetter)
"Ik kan me niet concentreren door dat vuurwerk
en het zet me aan het denken over dingen."
(Spannende belmuziek)
Nou, dat was de allereerste keer dat het me
opviel dat er iets vreemds aan de hand was.
(Stemmen en explosies in de verte)
KENNY: Ik ging op m'n 16e bij het leger.
Het draaide allemaal om de beste zijn.
Ik werd uiteindelijk beste student van het bataljon.
Ik had altijd gezegd dat ik bij de scherpschutters wilde komen
omdat ze net even anders bekeken werden.
En ik wilde dat mensen zo naar mij keken.
Maar als je op uitzending gaat, is dat een heel ander verhaal.
Het wordt heel snel heel echt.
Jij bent de enige scherpschutter voor die compagnie.
Alleen jij kunt het waarmaken.
Je hebt die extra verantwoordelijkheid.
Je moet je uiterste best doen
om ervoor te zorgen dat de mensen om je heen in leven blijven.
En dat de mensen die jou willen pakken, dat niet doen.
(Geweerschot)
KERRY: Ik begon me zorgen te maken nadat Harris geboren was.
(Baby krijst)
Op een gegeven moment begon Harris 's nachts te huilen.
En dan begon Kenneth een soort bevelen te schreeuwen,
echt van die militaire bevelen.
En dan moest ik hem wakker maken.
En dan greep hij me bij mijn keel.
En dan zei ik: "O, ik ben het,
Kenneth, kom op. Ik ben het."
En dan zei hij: "Wie ben jij? Wie? Wie is dat?"
(Baby brabbelt)
Harris moet ongeveer drie maanden oud zijn geweest
en hij lag in de rieten wieg.
Ik hoorde Kenneth zeggen: "Sst, het is al goed. Ga maar weer slapen."
En toen voelde ik hem. Ik voelde
de beweging van hem die in bed wiegde.
Ik deed de lamp aan. Zijn armen waren leeg.
Hij dacht dat hij Harris weer in slaap wiegde.
(Melancholisch laag houtblaasinstrument speelt)
KENNY: Ik weet echt niet meer hoe ik
kan vertrouwen op wat ik denk of voel.
Want niets ervan slaat ergens op.
Vanuit ons woonkamerraam keek je uit
op het bos tegenover het huis.
Vroeger zag ik daar mensen hun hond uitlaten.
En ik kon niet zien of ze echt waren
of dat het Taliban-strijders waren.
En ik had zo'n ongelooflijk gevoel van paranoia.
Gewoon pure angst.
(Helikopter raast, geweerschoten in de verte, honden blaffen)
(Onheilspellend, galmend geraas en geblaf)
(Galmende geweerschoten)
(Explosies en machinegeweren in de verte)
Het is niet echt. Het is niet...
Ik kan het niet aanraken, maar ik voel alles
Hoe kan de geest dat creëren?
(Raket ontploft)
Het voelt alsof er iets
tegen de achterkant van je ogen trilt.
Ik voel mijn hersenen kloppen wanneer het gebeurt.
Ik noem het "de gillen".
Ik wist altijd dat dit allemaal zou stoppen
(Stilte)
(Baby brabbelt)
Mij is nooit echt geleerd
En ik trainde mezelf destijds
Ik ben geen goede man...
voor Kerry.
(Trillende stem): Ik ben geen goede man voor Harris.
Ik wou dat ik gestorven was
(Onheilspellende muziek)
KERRY: Ik dacht echt op een gegeven
moment dat het niet erger kon worden,
en dat gebeurde wel, het werd alleen maar erger.
Ik kwam erachter dat hij zichzelf sneed.
Ik dacht: ik zal alle messen
uit mijn huis moeten halen.
Ik zal messen moeten verstoppen voor mijn man.
Ik zal scharen moeten verstoppen,
alsof, alsof hij een kind is.
Hij werd gewoon echt hulpeloos.
Hij sliep zo'n 18, 20 uur per dag.
Gaf het zo'n beetje op om het zelfs maar te proberen.
(Onheilspellende geluiden vervagen)
(Vogels tjilpen)
Je begint, je begint beelden voor je te zien.
Zoals, heeft hij zich opgehangen?
Bloedt hij?
En dan ga je je gewoon
van alles inbeelden en hoe...
omdat je jezelf probeert voor te bereiden
op wat je binnen zult aantreffen.
Ik heb bijna het gevoel alsof er iemand naast me staat
met een pistool tegen mijn hoofd,
en ik kan gewoon niet slapen, omdat
ik weet dat op het moment dat ik mijn ogen sluit
dat pistool afgaat en me neerschiet.
Ik had het gevoel dat onze relatie ten einde liep.
Ik dacht eigenlijk dat het het
beste zou zijn als we gewoon zouden scheiden.
Ik kwam op een punt in mijn leven
waarop ik een keuze moest maken tussen
ofwel in de relatie blijven
terwijl ik niet gelukkig was
of proberen er iets aan te doen.
(Droevige muziek)
Het is niet omdat ik niet van hem houd.
Het is niet omdat ik hem haat of dat hij een vreselijk persoon is.
Mijn reden zou zijn dat het is omdat
hij geestesziek is, en ik er niet tegen kan
om voor hem te zorgen terwijl hij geestesziek is.
(Peuter brabbelt)
KENNY: Ga, ga, ga!
KERRY: En als ik dan denk: is dat wel een goede genoeg reden
om te scheiden van iemand van wie je houdt?
Dan denk ik van niet.
Je kunt het niet rechtvaardigen om een heel gezin uiteen te halen
omdat hij geestelijk niet in orde is.
En ik niet om kan gaan met zijn symptomen.
(Sombere muziek sterft weg)
(Vogels tjilpen)
Ik besefte dat ik helemaal opnieuw zou moeten beginnen.
Ik zal de sterke persoon voor ons tweeën moeten zijn.
In de psychologie...
Ik ging van school toen ik ongeveer vijftienenhalf was.
Ik haalde maar een paar diploma's. Ik had er
niet genoeg om naar de hogeschool te kunnen.
Maar niemand in mijn familie had ooit gestudeerd.
(Blijft typen)
Ik haatte school en ik haatte volwassenen,
ik haatte ze, ik haatte leraren,
ik haatte iedereen met gezag, omdat ik
de mentaliteit van "Je bent een kind" haatte.
"Verwerk dit nu maar gewoon."
(Vogels tjilpen)
Ik wil heel graag psychologie studeren.
Ik moet begrijpen wat er in mijn hoofd omgaat.
Ik moet ook begrijpen hoe Kenneths brein werkt.
KENNY: Ze wil naar de universiteit en
ze wil haar eigen ding doen.
Ik was gewoon hatelijk tegen alles.
Ik had geen goed woord over voor de wereld.
Zelfs als Kerry iets deed wat echt goed voor haar zou zijn.
En ik dacht alleen maar: "Rot toch op".
Jouw leven loopt verdomme geweldig
terwijl het mijne gewoon verdomme uit elkaar valt.
(Glas breekt luid)
(Sombere muziek)
Dit is mijn laatste verklaring.
Ik deed wat het leger van me vroeg.
Ik nam de levens die zij wilden dat ik nam.
Ik werd in situaties geplaatst
waar mijn goede vrienden
voor mijn ogen verminkt en verminkt werden.
Ik bleef sterk, negeerde hun gegil
om me op het grotere geheel te concentreren.
Jullie hebben me als sluipschutter geconditioneerd om
een leven te nemen en het als een doelwit te zien,
waarbij ik niets voel behalve de terugslag tegen mijn schouder
en hoe ik mijn schot kan verbeteren.
Ik word niet langer beschouwd als de voogd van mijn eigen zoon.
Zijn naam is Harris. Hij is drie jaar oud.
En je moet weten dat hij nu helemaal weg is van Lego.
(Blijft typen)
Ik heb nu al zes keer geprobeerd een einde aan mijn leven te maken
en ik verwond mezelf voortdurend.
Ik ben een fire-and-forget-wapen.
Ik ben nu een stuk koper dat niet meer nodig is.
Ik maak geen deel meer uit van iets.
(Sombere muziek gaat door)
KERRY: Hiermee was zijn carrière voorbij.
We zaten echt op ons dieptepunt.
KENNY: Ik ging gewoon kopje-onder.
En het stopte ook niet, de vaart nam niet af.
Ik ben geestelijk zo ziek
dat Harris vijf dagen per week naar de opvang moest
terwijl Kerry op de universiteit zat.
Want hij kon niet bij mij zijn en ik niet bij hem.
(Muziek vervaagt)
KERRY: Als kind plakte iedereen het etiket op me
dat ik volkomen rebels was, gewoon dwars en uitdagend.
Ik accepteerde het min of meer: oké, ik ben een slecht mens.
Ik ben als mens zo'n verschrikkelijk rotpersoon.
Een arts opperde tegen mij
dat ik de rest van mijn leven
medicijnen zou moeten slikken
om... mijn angstsymptomen onder controle te houden.
Psychologie studeren heeft eigenlijk
een hele nieuwe wereld voor me geopend.
Want benaderingen binnen de psychologie,
zoals de cognitieve gedragstherapie,
die suggereerden allemaal dat je
angst en emoties kunt beheersen met gedachten
en gevoelens kunt veranderen door je gedachten te veranderen.
(Sombere muziek)
Als tieners voelden we allebei dat we moesten ontsnappen
aan de mentaliteit van de stadjes waar we opgroeiden.
(Meeuwen krijsen; muziek gaat door)
Kenneth ging op zijn 16e bij het leger.
Toen ik 18 was, dacht ik gewoon:
"Ugh, ik wil hier niet zijn."
Ik wil niet in dit stadje zitten en ik moet hier weg.
Ik had geen plan, ik had geen
bedoeling, ik had nergens om te slapen.
Ik was op het punt dat ik dacht:
ik kan een buskaartje van 5 pond naar Cornwall betalen.
Het duurt 19 uur om er te komen.
En hopelijk kom ik er in die 19 uur
achter wat ik ga doen.
(Onheilspellende muziek)
Alles ging zo snel.
Het was bijna als een sprookje.
(Muziek gaat door; meeuwen krijsen)
Ik werd betaald om op te treden in de paaldansbar
en het ging me ongelooflijk goed af.
(Housemuziek)
De lichten waren zo fel op het podium
dat ik niet het gevoel had dat ik bekeken werd.
Ik danste, en danste en danste en trad op.
Er was een avond dat ik aan het dansen was.
En toen begon ik zomaar te huilen, zonder reden.
(Muziek wordt somber)
En ik voelde gewoon een overweldigend soort verdriet.
Wat ben ik aan het doen?
Ik treed op voor mannen en word daarvoor betaald.
En het was een vreemd gevoel dat ik
kreeg en het maakte me bijna misselijk.
Ik denk dat ik gewoon naar huis wilde.
(Golven slaan stuk)
En toen ontmoette ik Kenneth.
Het leger was zijn leven, en hij gaf er alles voor wat hij had.
KENNY: Ik vraag me echt af waar
het allemaal voor diende, eigenlijk.
Kerry heeft me gevraagd of ik langs zou gaan
bij een organisatie die met paarden werkt.
(Zachte gitaarmuziek)
Kerry houdt echt van paarden. Ik ben er nog nooit bij in de buurt geweest.
Ik probeer zo open mogelijk te blijven staan.
(Paarden hinniken)
OUDERE MAN: Wij hier zijn collega-soldaten, collega-militairen
die paarden gebruiken om mensen te helpen, hoop ik,
hun zelfvertrouwen en eigenwaarde terug te krijgen
nadat ze een klinisch traject hebben doorlopen.
(Paard hijgt)
Dit paard heet Purple Moon.
Hij is gekocht voor 700.000 guineas.
Ja, hij liep in de Ebor en hij liep in de Melbourne Cup.
Hij heeft zo'n tweeënhalf miljoen pond gewonnen.
Dus wat gebeurt er met zijn waarde zodra hij met pensioen is?
- Hij is niets meer waard. - Echt?
OUDERE MAN: Nee.
(De man klakt met zijn tong)
Door over het paard te praten en het traject dat hij heeft afgelegd,
kun je een band opbouwen
en mensen anders naar hun eigen traject laten kijken.
We zagen de overeenkomst tussen
de racewereld en de militaire wereld.
Veel van de paarden hier zijn gewond geraakt.
Velen zijn gewond geraakt.
Wat we moeten doen zodra de paarden hier zijn, is proberen
om hen met die angst te helpen.
Daarom vragen we hen om slechts één angst tegelijk aan te pakken.
Oké.
(Paard hinnikt)
Behoorlijk heftige reactie.
Dat is wat een paard normaal gesproken zou doen
als het iets wordt aangeboden dat het niet begrijpt.
Wat ik nu ga proberen, is hem zover te krijgen
dat ik dit op zijn snuit kan doen.
(Hij klikt met zijn tong)
En ik ga hem niet tegenhouden,
maar ik leid hem er gewoon naartoe.
Zo, daar gaan we.
Braaf, jongen. Dat is de ontspanning.
(Hij blaast met zijn lippen)
Dus je blijft eigenlijk altijd rustig en
je brengt jezelf zo ver mogelijk omlaag.
(Ademt en blaast met zijn lippen)
Doe wat zij doen.
Want eerlijk gezegd kun je
de hartslag van een paard met je eigen hartslag beïnvloeden,
zodra je op elkaar bent afgestemd,
of hun ademhaling, en als je--
eerlijk, ik denk dat je het ook bij mensen kunt doen.
(Sombere muziek)
KENNY: Ze zijn echt hyperalert.
Ze zien alles.
Ik zie meteen dat een soldaat die in
in de overgangsfase naar buiten zit,
geen idee heeft wat er gaande is,
en als er iemand bij hem in de buurt komt, wordt hij
heel nerveus en angstig.
Als je niet oppast, kan hij veel schade aanrichten,
aan zichzelf of aan iemand anders.
(Muziek gaat door)
Ik ben dat paard.
Ik wil me nooit meer suïcidaal voelen.
Ik wil mezelf nooit meer iets aandoen wanneer
Harris in hetzelfde huis is als ik.
Ik wil dat allemaal niet meer doen.
Verandering is de natuurlijke toestand van het brein.
Mensen beseffen dit niet, omdat ze denken dat vastzitten,
het vastzitten in dingen, de
natuurlijke toestand van het brein is,
omdat het vaak zo voelt,
maar eigenlijk is verandering de natuurlijke toestand van het brein.
Het brein vernieuwt voortdurend al die, weet je,
moleculaire componenten waaruit elk van de neuronen bestaat.
Het is voortdurend op zoek naar waar het ruimte in
de circuits kan vrijmaken om nieuwe circuits aan te leggen
die ons gaan helpen om de doelen te bereiken
die we vandaag in ons leven willen bereiken.
Dus de natuurlijke toestand van het brein is verandering.
Dus wanneer we willen, wanneer het brein...
Wat denk je nu op dit moment?
Wat ging er op dat moment door je hoofd?
Dat ik door een kind in een hinderlaag werd gelokt.
Juist, juist, juist.
En toen je dat dacht, zat je toen in het beeld?
(Luide ruis)
MAN (Vervormd via radio): Kom terug hier, haal ze terug.
(Vervormde radiostemmen gaan onverstaanbaar door)
(Zware ademhaling)
(Mannen schreeuwen, explosies in de verte)
KENNY: Ik lag in een greppel.
Wat zag je in die greppel?
KENNY: Mijn maat die op een brancard naar buiten werd gedragen.
Hij gilt gewoon.
(Man schreeuwt)
Stel jezelf de vraag: ben ik bereid dit los te laten?
Wat komt er omhoog in je lichaam?
Ik wil het wel, ik weet alleen niet hoe.
Oké, dus je wilt het wel, je weet alleen niet hoe.
Erken dat dan gewoon.
Bedank jezelf misschien zelfs dat je jezelf dat laat weten.
Maar als je het zou kunnen loslaten, zou je daartoe bereid zijn?
- Mhm. - Ja?
Als je dat zou kunnen loslaten,
zou je dat dan kunnen loslaten en weten
dat dat misschien wel het meest zorgzame was wat je kon doen?
Ik weet dat het zo is, maar...
Ik... ik weet gewoon niet waarom ik eraan vasthoud.
(Hoge pieptoon; explosies in de verte)
Ik had het gevoel dat ik stierf op 21 februari 2012,
net na 11:00 uur, toen ik geraakt werd door de tweede bermbom die week.
Toen ik, toen ik bijkwam nadat ik buiten westen was geslagen...
dacht ik alleen maar: waarom in godsnaam?
Deze, de eerste, was een soort
gedeeltelijke ontploffing die afging.
Hij ging niet goed af.
En dat was op de maandag, en toen op de donderdag
ging de tweede af en die
blies me over het spoor en ik...
en ik weet nog dat ik daarna opstond,
ik voelde mijn onderlichaam niet meer.
En toen bleek dat ik in orde was. Ik was alleen in shock.
En ik zag...
Hij werd geraakt door een bermbom...
en gedood, en ik weet nog dat ik zijn moeder zag.
(Snuift)
(Emotioneel): Ik weet nog dat ik zijn moeder zag.
En Kerry was erbij.
En ik weet nog dat ik een enorm schuldgevoel had.
En ik weet nog, ik heb niet eens...
Ik schaamde me zo.
En zo veel, ik had zo'n schuldgevoel.
Ik had zo'n schuldgevoel over het gaan naar...
Over wat er met mij was gebeurd. En ik was in orde.
En ik stond daar met Kerry, en ik...
zou dit leven gaan creëren.
En, eh...
dat ik niet eens naar haar toe ging om met haar te praten.
Of...
Of iets te zeggen.
Ik ben die avond gewoon weggegaan en heb me klem gezopen.
(Sombere muziek)
(Klotsend water)
(Sombere muziek gaat door)
(Muziek sterft weg)
(Kinderen schreeuwen in de verte)
KERRY: Op de universiteit was een van de dingen die me trof
een studie over schadelijke jeugdervaringen.
Wat ik had meegemaakt, had eigenlijk een naam.
Ik besefte dat proberen mijn leven te beëindigen toen ik ongeveer 12 was
niet iets normaals was.
(Sombere muziek)
Het was het jaar 2000.
Ik was waarschijnlijk net negen geworden.
Dus ik bracht veel tijd door bij vrienden thuis.
En ik was alleen in het huis
met alleen mijn vriendin en haar broer.
Hij had een volle baard. Weet je, voor mij was hij een man.
En hij stuurde haar naar beneden om haar avondeten te eten.
En hij sloot mij op in de kamer.
Het was een marteling.
Ik wist dat het verkeerd was.
Absoluut... want ik zei "Nee".
Het was zonneklaar dat het...
de hele situatie was volledig verziekt.
Ik dacht gewoon dat volwassenen dat met kinderen deden.
Ik schaamde me. Ik had het gevoel dat ik iets heel vies had gedaan.
Ik voelde me waardeloos en alsof het mijn schuld was.
Ik was nog niet eens tien geworden.
En ik wilde gewoon echt weg van alles.
Ik wilde gewoon weg van alles.
(Sombere muziek gaat door)
Ik dacht alleen maar: ik moet... ik moet er een eind aan maken.
Ik doorzocht de kastjes van mijn moeder
en ik vond alle pijnstillers die ik kon vinden.
Ik dronk wat wodka en ging op mijn bed liggen.
En toen begon ik me een beetje bang te voelen, want ik dacht:
ik ga in mijn eentje sterven.
Toen begon ik over te geven.
Ze rook de alcohol en vroeg me wat ik had gedaan.
En toen vertelde ik het haar.
Mam belde een ambulance voor me.
Ze vroeg of het een schreeuw om hulp was.
Ik heb haar eigenlijk niet verteld waarom ik het deed.
Ik heb gewoon het gevoel dat er bepaalde dingen zijn die,
die je waarschijnlijk gewoon voor jezelf
kunt houden in een relatie.
Ik heb het gevoel dat er bepaalde dingen zijn die niet hoeven...
zoals, je hoeft eigenlijk
bepaalde dingen over mijn jeugd niet te weten
waarbij ik wel een gevoel van schuld
of een gevoel van... zoals schaamte en gêne voel,
en ik heb het gevoel dat het niet nodig is
om daar met jou op in te gaan,
omdat ze behoorlijk persoonlijk voor me zijn.
Dus ik waardeer het echt heel erg dat je nooit...
hebt aangedrongen
en me er vragen over hebt gesteld,
omdat het iets heel gevoeligs is.
Ik heb wel een goed idee.
Ik kan... ik kan een en een bij elkaar optellen,
weet je, en je hebt me dingen verteld,
je hebt me wel dingen verteld,
maar je bent niet in veel details getreden,
want ik weet hoe het is om erover te praten en,
...en dingen te bespreken die ik niet wil bespreken.
Dus ik dacht... weet je, ik vond het prima.
Maar weet je, ik ben er voor je
als je het ooit wilt of als je er behoefte aan hebt,
maar ik heb er nooit op aangedrongen.
Ik heb alleen gezegd: prima, wanneer je
er klaar voor bent of het nodig hebt.
Ik vind dat nog steeds een beetje moeilijk om te horen.
Want er is een deel van me dat zegt:
misschien houdt hij van je om de versie die je voor hem bent,
maar als hij wist dat er nog een andere versie was
of andere kanten, dan zou hij zich misschien bedenken.
(Zachte, inspirerende muziek)
MAN: We moeten er vandaag voor zorgen dat je onderbewustzijn beseft
dat je de leeftijd hebt die je nu hebt,
dat je een vindingrijke vrouw bent,
dat je alles aankunt wat er gebeurt.
Dus als dit gevoel opkomt, op een
schaal van tien, waar zou het dan zijn?
- Het is een tien.
Ik kan zien dat zelfs het denken
eraan, je er al komt.
En dat gevoel is, zeker de laatste paar jaar,
heel vertrouwd voor je.
Wat is je eerste, vroegste herinnering?
Wat is de krachtigste herinnering die je hieraan hebt?
Misschien niet de allereerste, maar degene die...
- Oké. Neem even de tijd. - (Ze onderdrukt haar tranen)
(Ze snuft)
Ik herinner me dat ik in een situatie zat waarin
ik me voelde zoals toen ik jonger was,
Ik was eigenlijk een beetje verzonken in een dagdroompje.
En ik voelde me relatief veilig en zo,
en toen was er dat plotselinge besef dat,
waar ik was en wat ik aan het doen was, niet veilig was.
En het was bijna als de schok van,
alsof je terug in de realiteit wordt gerukt,
van: o, dit is eigenlijk heel gevaarlijk.
(Zacht inspirerende muziek)
KERRY: Ik weet dat Kenneth een goede vader wil zijn.
Zo was het voor mij echter niet
toen ik opgroeide.
Ik had het grootste deel van mijn leven
echt niets met mijn vader te maken.
Hij ging eigenlijk naar de gevangenis voor
gewapende overval toen ik een baby was.
Hij had bij het leger gezeten.
Mijn moeder was alleenstaande ouder met drie kinderen.
Ze moest wel drie banen hebben om
genoeg geld te verdienen voor drie kinderen.
Er was geen kinderbijslag.
Ook geen enkele band met ons.
KENNY: Ik wil betrokken zijn bij
Harris en ik wil een vader voor hem zijn.
Maar er staat zoveel in de weg om mij en hem
die band te laten hebben.
Want alles: van het geschreeuw tot het gelach,
tot de hoge geluiden die ze maken, gaat dwars door me heen.
Hij zou net zo goed niet van mij kunnen zijn, want
ik voel niets alsof hij dat is.
(Honden blaffen)
Hij weet helemaal niets van wat ik doormaak,
maar hij kan het aanvoelen, want hij kan--
hij ziet zijn gedrag veranderen als hij bij mij is.
Het voelt alsof als hij in de kamer is,
het gewoon nog een kind in de kamer is.
Ik heb niet het gevoel dat hij van mij is.
Vroeger was ik graag bij kinderen.
En nu kan ik ze niet uitstaan.
Maar niet in de zin dat ik kinderen haat,
ik gewoon, telkens als ik kinderen zie of bij kinderen ben in een...
ik weet niet, dicht in de buurt
waar ik geen manier heb om bij ze weg te komen,
dan begin ik me met mijn rug tegen de muur te voelen.
Ik kan niet, ik-- ik was het zat om op missie te zijn,
betrokken bij incidenten met kinderen
waar ik-- waar ik niets aan kon doen,
ik kon alleen maar staan toekijken.
Juist.
En je kunt hun pijn niet wegnemen. Je kunt niets doen.
Ze zijn zo onschuldig in dat alles. Weet je.
Ze zouden tegen ons moeten vechten,
maar ze gebruiken kinderen, ze
gebruikten in plaats daarvan kinderen.
Gaat dit allemaal om één bepaalde herinnering?
- Het gaat om een paar. - Een paar.
Maar degene die ik niet uit mijn hoofd kan krijgen is
zoiets als een beeld van Harris
op missie.
Hij was niet eens, hij was niet eens geboren.
Hij werd geboren in-- ik kwam terug in 2012.
En hij werd pas geboren rond maart 2013, zo'n jaar later.
Maar ik krijg dit, ik kan dit beeld van hem niet uit mijn hoofd krijgen.
Dus vlak voordat ik door een bermbom werd geraakt,
Ik patrouilleerde naar een...
langs de rand van een veld en er was een kleine brug.
Had die nooit moeten nemen.
Dat zei ik ook, maar dat verandert niets,
mijn mening zou nooit iets veranderd hebben.
En aan de rechterkant stond er
een soort klein schoolgebouwtje
dat ongeveer zo groot was als
dit klaslokaal, een soort lemen gebouw.
En er waren twee volwassenen die
een hele groep kinderen naar binnen loodsten.
En ik heb een beeld in mijn hoofd dat Harris in die groep zit.
Kreeg je dat beeld net?
Het is gewoon te...
Het is te veel, hij was er verdomme niet eens bij.
Hij is net als hen gekleed en alles.
Kenny, kom hier staan. Goed, nu...
Kijk eens, zie je de heuvels?
Daar is al dat spul. Daar is al dat spul.
Stel je nou voor dat dat daar ver weg is,
daar achter je in de hoek.
Oké? En je kijkt naar de heuvels
en je denkt aan vanochtend:
je ging draaien. Ja, je ging draaien.
Voel je het gewicht van de grond onder je voeten?
Ja?
Voel het gewicht van de grond onder je voeten.
En je ademhaling.
Is er nu een gevoel of gewaarwording in je lichaam?
Ja? Wat is het?
- (Met trillende stem): Het is een gewicht. - Een gewicht?
- Waar ergens? - Op mijn schouders.
Op je schouders. Oké.
Als dat gewicht een kleur had, welke kleur zou het dan zijn?
- Zwart. Of zoiets als marineblauw. - Oké.
Want dat is de kleur van de dishdashi die hij aanhad.
Goed, zwart, marineblauw. Oké, dus er is een gewicht, er is een zwart.
Heeft het een vorm wanneer dat gewicht op je schouders ligt?
Gewoon hem.
(Sombere muziek)
KENNY: Weet Harris eigenlijk wel wie zijn vader is?
Ik heb het gevoel dat ik veel voor hem moet verbergen.
Omdat ik soms op persoonlijk vlak worstel
met die gedachte,
of Harris later eigenlijk wel met me overweg zou kunnen.
En of hij er ooit achter zou komen
wat voor dingen ik allemaal heb gedaan
en wat mijn taak was in het leger.
Zou ik echt het soort
persoon moeten zijn dat ik getraind ben om te worden?
Zou ik echt mogen,
zoals over straat lopen of een zoon hebben?
Hoeveel gezinnen heb ik kapotgemaakt?
De enige reden dat...
het eigenlijk oké was, is omdat
de regering zei dat het legaal was.
Ik weet niet eens hun namen.
Ik weet niet of ze kinderen hadden of niet.
Ik weet niet of ze een vrouw hadden die nu weduwe is.
Ik weet niets over hen.
Ze zijn er gewoon.
Ik heb het gevoel dat die mensen er nu altijd zullen zijn.
En dat ze altijd deel zullen uitmaken van mijn leven.
Want ik kan, ik heb niet het gevoel dat ik er zomaar van weg kan lopen.
(Sombere muziek gaat verder)
KERRY: Sinds Kenneth ziek is geworden, moest ik me op hem richten.
Er zijn meer voorzieningen voor de strijdkrachten
dan er zijn voor mensen in mijn situatie.
De meeste mensen zoals ik worden ofwel niet
serieus genomen, ofwel niet gehoord.
Net voor ik tien werd, vertelde ik een vriendin dat ik verkracht was.
En ik zei tegen haar:
"Wat zou jij doen als dit jou overkwam?"
Ze zei tegen mij: "Dat is mij overkomen."
En ik vroeg: "Wat heb je gedaan?"
Ze zei: "Ik vertelde het mijn moeder en zij sloeg
me in elkaar en zei dat ik moest stoppen met liegen."
Toen ging ik naar een andere vriendin en
ik zei eigenlijk hetzelfde.
"Wat zou jij doen als dit jou overkwam?"
En ze zei: "Nou, dat overkomt mij. Mijn oom doet het."
En ik dacht: verdomme. Dit is gewoon normaal.
Hebben wij hier dan helemaal niks over te zeggen?
Als ik mensen hoor zeggen:
"O, er is geen steun voor
veteranen met een posttraumatische stressstoornis.
Het is iets vreselijks om
je hele leven mee te moeten leven.
Zij hebben niets verkeerd gedaan.
Ze gingen ten oorlog en kwamen getraumatiseerd terug."
Dat klopt.
Maar hoeveel kinderen gingen naar school
of naar het huis van hun vriendje,
of naar een familielid en kwamen getraumatiseerd terug?
Zij verdienden dat niet. Welke steun is er voor hen?
De diensten die ik moest gebruiken om
verkrachting en misbruik te verwerken,
was een veteranenorganisatie.
En ik kreeg alleen steun van hen omdat ik een partner was.
Alan, als iemand die
echt heel emotionele dingen heeft meegemaakt,
denk je dat...
dat misschien
de mogelijkheid belemmert om zo'n rol te vervullen,
om andere mensen te helpen?
Want een van de dingen die
ik in het verleden zo'n beetje heb gehoord
of ben tegengekomen, is het idee dat
je, om een effectieve coach of therapeut te zijn,
een geweldige opvoeding hebt gehad en je leven helemaal perfect is,
en dat je alles op orde hebt
om andere mensen te kunnen helpen.
Of geloof je dat mensen die in het verleden gekwetst zijn,
die ellende hebben meegemaakt, net zo effectieve coaches kunnen zijn?
Eerlijk gezegd denk ik waarschijnlijk zelfs effectiever.
Ik ken niemand die
zo'n perfect rustig en soepel leven heeft gehad.
Het is moeilijk om je in dingen in te leven, tenzij
je een zekere mate van...
negatieve gevoelens hebt ervaren, bijvoorbeeld.
En als we zelf een behandeling hebben doorlopen,
of we hebben manieren gevonden om onszelf te helpen.
We hebben volledige empathie met mensen,
en mogelijk met wat ze doormaken.
Ik denk dat er een kanttekening is.
Ik denk dat er een waarschuwing is, dat iemand
eerst zelf gezond moet zijn
voordat hij de verhalen van anderen aanhoort en verwerkt.
Mijn taak is dus om terug te spiegelen wat
de persoon zegt en inbrengt,
en het op een manier te herformuleren die helpt
om ermee om te gaan in plaats van vast te blijven zitten.
Ik denk dat sommige mensen echt de juiste instelling
en persoonlijkheid hebben om echt goede helpers te zijn voor anderen
die de problemen hadden die zij vroeger zelf hadden.
(Avontuurlijke muziek)
(Gedempte dialoog)
KENNY: Oh!
(Gedempte dialoog)
(Muziek eindigt)
KENNY: Ik ga stoppen met mijn medicijnen.
Ik voel me een gelegaliseerde junkie.
Ik wou dat ik ze nooit had genomen, want ik
zit er nu nog steeds aan, vier jaar later.
Toen ik vroeg: "Kijk, ik wil ermee
stoppen en ik wil er nu mee stoppen",
zeiden ze: "Goed, je hebt twee keuzes:
weet je, als je ermee wilt stoppen,
kunnen we je een maand in een
psychiatrische afdeling opnemen en helpen we je ervan af.
Dus eigenlijk laten we je gewoon cold turkey afkicken
jou in een kamer stoppen, weet je,
of het duurt een jaar om je ervan af te krijgen."
En ik dacht bij mezelf: dit is krankzinnig.
KERRY: Ik gebruik mijn medicatie al jaren en jaren,
en dit is gewoon wat mensen zoals wij
moeten doen... om deze dingen onder controle te houden.
En toen zei Kenneth: "Nou, ik wil
ermee stoppen en ik wil er helemaal mee kappen."
En ik dacht: je bent gek. O, je bent gek. (Lacht)
Je hebt de kans gekregen om je minder rot te voelen.
Waarom hou je dat niet gewoon vast? Dat is iets goeds.
(Metaalachtig gerinkel en geklap)
(Geschroef)
KENNY: Hoe haal je dit uit elkaar?
Ik haalde gewoon iets eraf en dan dacht ik: nou,
je moet leren hoe je het weer in elkaar zet.
Want zo niet, dan gaat het niet werken.
Ik begon gewoon steeds meer uit elkaar te halen,
en uiteindelijk was het een kaal omhulsel.
En toen was het van: tja, hoe ga je nu verder?
Veel meer kan ik niet doen, dus...
Je moet het op een gegeven moment weer in elkaar gaan zetten.
Ik kan me geen ander scenario voorstellen
in het leven waarin ik dezelfde kick krijg
van een vent die mij probeert neer te schieten en ik hem.
(Motor toert op en bromt)
(Dramatische muziek; motoren toeren op)
(Muziek sterft weg)
(Ze lachen)
KERRY: Laten we hem even gaan knuffelen.
Ik tolde uit de bocht.
- Echt? Dat heb ik niet gezien. - Ja.
Maar ik ging er vijf seconden af.
- Echt waar? - Ja.
Moedigde je hem aan?
Zo van "Kom op, papa, kom op, papa, kom op, papa."
Dat deed ik.
Was je zo van "Joehoe, kom op, papa, kom op, papa!"?
Deed je dat echt?
KENNY: Ik zit nu op 100 mg, maar ik
voelde de bijwerkingen behoorlijk sterk
de afgelopen paar dagen.
Vandaag heb ik gewoon 125 genomen, om het wat te egaliseren.
Ik heb echt vreselijke nachtmerries gehad.
Ik word gewelddadig in mijn slaap en begin...
Nou ja, niet vechten, maar ik begin
Kerry te schoppen en te slaan tijdens de nacht
en herken niet wie ze is.
(Geweervuur en explosies in de verte)
(Galmend hinniken van een paard)
(Explosies in de verte sterven weg)
(Spetterend water)
KERRY: Dus als hij me 's nachts slaat
dan denk ik gewoon meteen:
"O mijn god, ik word aangevallen, er is iemand mijn huis binnengedrongen"
en dan besef ik dat hij het is.
Dus ik weet dat als hij 's nachts naar me uithaalt
en zodra ik tegen hem praat en
dan zeg ik tegen hem: "Je hebt me net pijn gedaan",
dan stopt hij snel en dan is hij zo van:
"Het spijt me zo. Zo bedoelde ik dat niet.
Ik had blablabla een nare droom."
En ik wil er niet boos om worden.
Dus ik denk gewoon: laat hem maar doen wat hij nodig heeft.
Als hij chagrijnig en kort aangebonden moet zijn, prima.
Maar ik pik maar tot op zekere hoogte
voordat ik het toch wat moet bijsturen.
Want als hij echt heel chagrijnig tegen Harris doet,
dan moet ik tegen Harris zeggen:
"Hoe voel je je als papa zich zo gedraagt?"
en dan zegt Harris: "O, dat vind ik niet fijn,
want dan denk ik dat papa
het niet leuk vindt om tijd met me door te brengen."
(Droevige muziek)
En dan zeg ik tegen hem: "Nou, Kenneth, dit moet je horen,
want je moet begrijpen wat de
gevolgen voor het hele gezin zijn."
We zijn er geen van allen om als emotionele boksbal te dienen.
Ik vroeg me een beetje af of het ook voor mij tijd was om te stoppen.
Ik heb me afgevraagd hoe het zou zijn om er niet op te hoeven leunen
en zelf de middelen te hebben om het aan te kunnen,
in plaats van afhankelijk te zijn van medicatie,
die, eerlijk gezegd, soms gewoon niet heeft gewerkt.
Ik heb beseft dat er meer in de wereld is
dan alleen het onderdrukken van symptomen.
We kunnen het net zo goed samen doen.
(Zachte muziek)
- KENNY: Ben je er klaar voor? - VROUW: Ja.
(Onverstaanbare dialoog)
Oeps, sorry, een beetje intiem!
(Ze lachen)
KERRY: Wat ik fascinerend vind, is dat je
zo'n groot, krachtig dier met één vinger kunt sturen.
Ze zoeken geen conflict.
Ze willen geen strijd met je aangaan.
Ze willen niet dat er met ze geworsteld wordt.
Ze willen letterlijk gewoon met je op één lijn zitten.
En ik heb het gevoel dat dat soms ook is wat ik wil.
COACH: Ik vind het geweldig hoe je
haar met één hand de teugel geeft
als je haar vraagt om rond te komen, dat is briljant.
Ik heb gisteren met Kenny gesproken over
het visualiseren van wat je met ze wilt doen,
maar heb ik het daar met jou al over gehad of niet?
KERRY: Wat er gebeurde toen ik jonger was,
heeft het grootste deel van mijn tienerjaren bepaald
en mijn jonge volwassen jaren.
Het heeft genoeg tijd in mijn leven ingenomen.
Het krijgt geen plek in mijn toekomst. Absoluut geen plek.
(Rustige muziek)
(Geroezemoes in het station)
KENNY: Rock2Recovery wilde me net spreken en bood me
een functie aan bij Rock als welzijnsmedewerker,
en ze willen me opleiden en laten zien hoe ze werken.
Weet je, dat is iets wat ik wil doen.
Ik denk dat het geweldig zou zijn.
(Rustige muziek)
MAN: Ik bedoel, wij hebben jou min of meer uitgekozen,
in plaats van dat jij op zoek kwam naar de baan.
Dat weet je.
Want het moet de juiste persoon op de juiste plek zijn.
Je moet het begrijpen,
je moet kunnen omgaan met mensen.
Je moet naar mensen kunnen luisteren.
Je moet het initiatief kunnen nemen en de...
het vermogen hebben om beslissingen te nemen en gewoon iets te gaan doen
omdat je weet dat het moet gebeuren.
KENNY: Ja. MAN: Dat is zo belangrijk.
De geest doet een van twee dingen,
hij werkt ofwel voor je of tegen je.
En veel van de cliënten die je zult ontmoeten,
hun geest werkt gewoon tegen ze.
De hersenen draaien maar door over de negatieve kant van alles,
- en dat helpt gewoon niet. - KENNY: Ja.
MAN: En vaak gaat het erom ze weer op het juiste spoor te krijgen
en te beginnen-- te beginnen voor zichzelf te werken,
verbinding te maken met zichzelf,
van zichzelf te gaan houden,
aan zichzelf te gaan groeien.
(Meeuwen krijsen)
We kunnen niet terug in de tijd.
Je werkt met wat je hebt.
Altijd. En je geeft het vorm.
Verandert het.
Je laat jezelf weer groeien.
- VROUW: Welkom aan boord. - KENNY: Ik kijk ernaar uit.
VROUW: Jij hebt die ervaring uit de eerste hand.
Dat zal je, weet je, heel goed van pas komen.
Ja. Nou, ik weet hoe het is om...
het gevoel te hebben dat je helemaal onderaan zit
en dan helemaal nieuw binnenkomen terwijl je daar niet wilt zijn.
En dan wordt je leven eigenlijk 180 graden omgedraaid.
Begrijp me niet verkeerd, mijn leven heeft nog een lange weg te gaan,
maar het is verdomd veel beter dan een jaar geleden.
Weet je.
Kijk, toen ik echt op mijn dieptepunt zat,
was het voor mij: "Hoe ga ik van bij de sluipschutters
en patrouillecommandant in Afghanistan zijn
naar dat je letterlijk niet eens
voor je eigen kind mag zorgen".
Voor mij was het leger op dat moment
belangrijker dan Harris en Kerry,
omdat zij in mijn leven kwamen toen ik in het leger zat.
En het was niet-- ze waren er daarvoor niet bij, dus
zij zouden altijd op de tweede plaats komen.
(Echoënde helikoptergeluiden in de verte)
INSTRUCTEUR: Slechts 47 van de 224
veteranen die door zelfdoding stierven, hadden
contact gehad met de geestelijke gezondheidszorg.
Verbaast je dat?
ALLEN: Nee.
Veel mensen hebben zelfmoordgedachten.
Ze handelen er niet naar.
Veel mensen die een zelfmoordpoging doen, voltooien die niet.
Dat vertelt ons dus dat zelfmoordgedachten veel voorkomen.
Maar alleen omdat je erover
nadenkt, hoef je het nog niet te doen.
Je hoeft het niet door te zetten.
Als verlener van eerste hulp bij geestelijke gezondheid
is dat een belangrijk ding om te weten.
Want onthoud, het gaat niet om sterven.
Het gaat om het beëindigen van emotionele pijn en lijden.
Dus wat je krijgt, is een kans... om het te voorkomen.
Dat is wat je wordt gegeven.
Als we over zelfmoord praten,
welke woorden roept dat dan bij je op?
MAN 1: De dood.
- INSTRUCTEUR: Nog anderen? - KENNY: De enige oplossing?
Ja.
MAN 2: Als je het van de andere kant bekijkt: egoïstisch.
Egoïstisch is altijd interessant.
Dus waarom? Waarom denken mensen dat het egoïstisch zou zijn?
MAN 3: Nou, de verwoestende
impact die het heeft op degenen die achterblijven.
INSTRUCTEUR: Dus het gaat om de mensen die achterblijven.
Maar iemand die erover denkt om een einde aan zijn leven te maken
denkt op die manier: dit is het
beste wat ik voor die mensen kan doen.
ALLEN: Ja. Mm-hm.
KENNY: Het kwam behoorlijk hard binnen, want ik dacht
dat ik Kerry en Harris dat heb aangedaan,
en dat is niet eerlijk tegenover hen.
En het is niet gezond,
en het laat gewoon zien hoe irrationeel-- nou,
hoe je geestelijke gezondheid de
overhand kan krijgen en hoe het kan...
Op dat moment lijkt het rationeel,
maar het deed me ook beseffen dat dat suïcidale gedoe
een hele kortetermijnoplossing is
voor een probleem dat je hebt.
En kijk eens naar de hoeveelheid schade
die je daarmee zou kunnen aanrichten.
Ik had het leven van Kerry en Harris kunnen verwoesten.
En weet je, Harris had kunnen opgroeien
en...
welk beeld zou hij van mij hebben gehad?
Weet je, dat hij me niet echt zou kunnen kennen.
Wat voor leven zou hij daardoor hebben gehad?
Zou hij depressief kunnen zijn geworden?
Zou ik dat voor mijn eigen zoon hebben gewild?
Weet je, dat ik hem in feite indirect een depressie zou hebben bezorgd,
weet je, alleen vanwege deze
situatie waarin hij betrokken was,
die eigenlijk niets met hem te maken had.
Hij moest er gewoon... hij leefde er gewoon mee, weet je.
Toen hij zei: "Wat was het dat je de vorige keer tegenhield?"
Weet je, en elke keer als we het daarover hadden, dacht ik gewoon,
ik dacht dat Harris was wat me tegenhield.
(Zachte muziek; schommel kraakt)
Welke problemen heb je met Harris?
KENNY: Malcolm liet me iets nieuws zien
wat ik nog nooit had gedaan.
Het was het vermogen om dingen door de ogen van iemand anders te zien
vanuit hun perspectief.
Dit heet "perceptuele positionering".
Ik zei dat ik moeite had om een band met Harris op te bouwen.
En hij had gezegd: "Nou, wat denk je dat Harris in jou ziet
waardoor hij steeds bij je terugkomt
en van je geniet en je leuk vindt en zo?"
En ik zei: "Eerlijk gezegd weet ik het niet,
dat vraag ik mezelf vrij vaak af."
De kerstboom staat er en ik weet niet wat ik moet doen.
Zij zijn er allemaal opgewonden over en
ik heb het gevoel dat ik niet kan meedoen.
Hij zei: "Nou, als je je
kunt voorstellen vanuit Harris' positie,
op zijn hoogte,
dat je door zijn ogen naar de kerstboom kijkt.
Hoe is dat?"
(Zachte muziek)
Vanzelf begon ik iets heel warms vanbinnen te voelen.
En toen zei hij: "Laat hem nu gewoon omkijken
en naar jou kijken,
naar waar je staat, en hoe
voelt het als hij naar jou kijkt?
Iemand die groot is, iemand die behoorlijk sterk is,
die hem kan beschermen, die voor hem kan zorgen."
En toen bleef ik daar even bij stilstaan.
En toen ik mijn ogen opende, zei hij:
"Wat merk je nu op?"
En ik kon gewoon niet wachten om thuis te komen
en hem te zien en hem te knuffelen.
Iets tussen mij en hem veranderde gewoon volledig.
Ik kon niet beschrijven wat het was, maar
ik had het gevoel dat hij en ik verbonden waren.
Ik was in staat om dingen in mezelf te creëren
die ik nooit eerder had gehad.
(Zachte muziek gaat verder)
Het was dus meer dan woorden.
Het was alsof er,
het voelde alsof er een oprechte magie in zat
die sindsdien bij me is gebleven.
Ik vond het gewoon absoluut fenomenaal.
(Motoren razen)
Harris, neem rustig de tijd, doe het op je eigen tempo, oké?
(Razen gaat door)
KENNY: Hij is er.
Oooh!
(Rustige muziek; publiek applaudisseert)
KENNY: Ik heb gezien wat hem gelukkig maakte,
en ik voelde wat hem gelukkig maakte.
En een deel van wat hem gelukkig maakte, was naar mij kijken.
En ik voelde het toen-- (Stem breekt) ik voelde het echt
toen hij-- toen hij naar mij keek
en toen ik naar hem keek.
Alleen al mijn aanwezigheid was genoeg om hem geluk te laten voelen.
(Vuurwerk ontploft en knettert)
Vuurwerk heeft een knal,
dat hoeft verder niets te betekenen.
Ik kon het vuurwerk in zijn ogen zien weerspiegelen.
Niets van wat ik heb doorgemaakt,
speelt zich nu in hem af.
Dus waarom probeer ik daar niet bij aan te sluiten?
(Ontploffingen en geknetter)
(Opbeurende muziek)
(Applaus)
Voor de bul Bachelor of Science - Psychologie,
Kerry Watson.
(Gejuich en applaus)
KERRY: Ik besloot coach te worden
zodat ik de soort therapieën kan bieden
waarvan ik weet dat ze voor mij hebben gewerkt.
Ze hebben voor Kenneth gewerkt,
ik heb ze bij heel veel mensen zien werken.
Als iemand tien jaar geleden
naar me toe was gekomen en had gezegd:
"Ik weet dat je medicatie neemt,
maar heb je dit weleens geprobeerd?"
Dan had me dat jaren en jaren van lijden kunnen besparen.
En ik heb het gevoel dat zo veel mensen
hier echt baat bij zouden hebben.
INSTRUCTEUR: We gaan verder met een oefening.
Verlos je van opdringerige zorgen.
Wordt het beter, slechter of blijft het gelijk?
Als ze "beter" zeggen, hou het dan zo.
Als ze "slechter" zeggen en het zit op
een zes, draai het dan op naar tien.
"O, dat is slechter!", oké, draai het dan terug naar nul.
Dat is beter.
Dus wie komt er deze keer naar voren?
Kom op, Kerry, het werd verdomme tijd.
KERRY: O god.
Het is iets wat niet gaat gebeuren,
maar het is iets waar ik bang voor ben dat het gebeurt.
- Dus zullen we "bang" zeggen? - Ja, bang, ja.
Het is een film, een soort fragment
van tien seconden dat steeds terugkomt,
op een opdringerige manier,
als een gevoel van naderend onheil in mijn maag.
Wat er ook door je hoofd gaat over dat enge ding,
we willen niets van de inhoud weten,
maar als je dit enge gevoel tot tien laat oplopen,
wat er ook in zit,
zit je er dan zelf in of kijk je naar jezelf erin?
Heb je het door je eigen ogen gezien?
Of zie je Kerry voor je?
- Nee, het is door mijn ogen. - Erin, oké.
Het is net een panoramafilm,
ik kon het zien als ik me omdraaide.
Zijn het stemmen of is het geluid?
Nee, het zijn stemmen, ja.
Oké. Zijn de stemmen helder of wazig?
Helder.
En is de inhoud behulpzaam of niet?
Niet behulpzaam.
Telkens als we iets veranderden, zoals er een rand omheen zetten,
leek ik bijna te... het was alsof ik oploste.
Ik kon het voelen gaan van een tien
naar een negen, naar een acht,
naar een zeven, bij elke stap weer,
en het dan ergens wegbrengen,
het als het ware begraven.
INSTRUCTEUR: Dus als je nu aan
dat ding denkt, waar zit het gevoel dan?
Doe je ogen open.
Waar zit het gevoel?
Ik voel het niet eens.
Nee, dat lukt niet. Ja. Ik denk dat het echt weg is.
Ja. Aanvaard het ja-antwoord, Kerry.
Dat komt omdat als ik probeer... Ja, het is zo.
Het is weg.
Ik kan het niet uitleggen, het is bijna
alsof het iets is dat er is,
en de wereld die niet van mij is.
alsof ik er eigenlijk geen binding mee heb, ik heb geen...
Ik heb geen binding.
Baby's worden met slechts twee angsten geboren.
Angst om te vallen en angst voor harde knallen.
Al het andere is aangeleerd, dus we kunnen het allemaal weer afleren.
(Ze klappen)
- Ik ben het! - Kerry, goed gedaan. Dank je!
KERRY: O, kijk nou! (Zingt voor zichzelf)
(Zachte, opbeurende muziek)
KERRY: Als ik kijk naar het vooruitzicht
om als therapeut zelfstandig te zijn.
Ik maakte me echt heel erg veel zorgen over
hoe ik de zakelijke kant zou runnen.
Ik was van plan drie weken aan zakelijke dingen te besteden.
Ik zou werkboeken gaan schrijven,
ik zou huiswerkbladen maken, alles.
Ik wilde dat allemaal doen en een soort basis hebben
voordat ik cliënten begon te zien.
Ik bedoel, het ziet er wel oké uit, maar het is...
Maar wat?
Ik denk dat het andersom moet, de kussens.
Dus een grijze... Tenzij die grijze achteraan gaat?
Zo dan, zwart, grijs, helemaal.
Zwart, grijs.
- Ben je nu tevreden? - Ja.
Het veranderde het echt helemaal, wat je net deed.
Echt? (Lacht)
Ja, ja, helemaal veranderd.
KERRY: Je neemt me in de maling.
Het veranderde helemaal niks. Oké, we gaan!
Ik heb de website op zondag online gezet
en op woensdag, geloof ik,
nam er iemand contact met me op en vroeg of ik wat werk wilde doen.
Ik zei tegen Kenneth, zoiets van:
"Ik zal haar moeten zeggen dat ik het niet kan doen."
En Kenneth zei: "Wat is jouw bedrijf?"
En ik zei: "Eén-op-één met mensen werken."
En hij zegt: "Waarom doe je dan al dat andere?
Waarom doe je boeken en huiswerkbladen
en zelfzorgtips en zo?
Als je bedrijf één-op-één werken is, leg dat dan opzij.
Je eerste prioriteit zou cliënten zien moeten zijn."
Dus ja, we hebben die week ingepland.
(Telefoon gaat over)
- Hoi. - VROUW: Hallo?
Hoi, met Kerry.
Hoi, hoe gaat het met je?
Hallo. Goed, dank je. Hoe gaat het met jou?
Heb je tot nu toe al iets geprobeerd?
Een of andere therapie of...
Ik ben net een beetje met je begonnen te praten.
Ik weet het niet, ik denk dat de relatie de oorzaak is.
- Ja. - Waar het allemaal misging, is...
- Hij raakte zijn baan kwijt... - Ja.
- en typisch man... - Mhm.
wil er niet over praten, houdt zijn emoties binnen,
- wilde het niet onder ogen zien. - Mhm.
Onze communicatie viel gewoon stil.
Maar nu zegt hij wel dat hij hulp nodig heeft.
Mhm.
Hij is bereid.
Ja, ja.
Dus hij heeft er echt mee ingestemd om ook gezien te worden?
- Ja. - Dat is perfect.
Dat is perfect, want ik wilde net zeggen,
een van de problemen is dat het bij stellen vaak gebeurt
dat als één persoon ermee instemt om aan zichzelf te werken,
die in een positie komt waarin diegene zich gaat ontwikkelen
en zich begint te transformeren en
dat het beter met diegene gaat.
Maar de andere partner, tja, die blijft stilstaan.
Dat maakt eigenlijk het werk ongedaan
dat de ander doet. Dus dit is mooi.
Als jullie het allebei zijn en jullie allebei bereid en klaar zijn.
Dat is absoluut geweldig.
- Dank je. - Graag gedaan.
- Fijn weekend. - Tot later.
Ik spreek je snel. Dag.
(Zachte muziek)
(Ze zucht)
KENNY: Ik kijk al lange tijd
naar hoe Jamie en Malc werken
en ik kon niet geloven wat voor impact
hun werk had op andere veteranen.
En toen ik mijn interesse uitsprak om coach te worden,
zei Malc, het hoofd coaching,
ja, dat hij dat een goed idee vond.
Maar wel rustig beginnen, sterk begeleid enzovoort.
KENNY: Dus wat is dit verhaal dat
je jezelf over jezelf vertelt?
Het is gewoon... wat ik ook doe,
het zal toch nooit goed genoeg zijn.
En hoelang geloof je dat al?
Al mijn hele leven.
Ik weet niet... ik kan me geen
moment herinneren dat ik er anders over dacht.
En ik weet het niet, ik wil dit echt heel graag geloven.
Echt waar, ik weet alleen niet waarom dat niet lukt.
Nou, ik heb wel een paar ideeën over hoe we daarbij kunnen helpen.
KENNY: Elke keer dat ik met een cliënt werk,
wordt alles wat ik zeg versterkt
in mijn eigen toestand en in mijn eigen wezen.
Alles wat ik zeg, het is alsof het tegelijkertijd op mijzelf inwerkt.
MAN: En wat hebben de mensen die je nu coacht een geluk?
Want niet alleen ben je heel
goed in het coachende aspect ervan,
maar je hebt zelf, weet je,
die afschuwelijke ervaringen
en moeilijkheden doorstaan en dat breng je mee.
Het begrip dat je hebt van
hoe het is om in dat zwarte gat te zitten.
En mensen voelen dat,
ze pikken die trilling van je op en reageren daarop.
En jij hebt waarschijnlijk de snelste opmars
naar coachvaardigheid gemaakt die ik ooit heb gezien.
Dus als jij niet trots op jezelf bent,
dan ben ik dat wel, en de rest van Rock2Recovery ook.
Echt ontzettend blij met hoe het gelopen is.
KERRY: Af en toe krijg ik een beetje
het gevoel dat er iets ontbreekt.
Ik denk dat ons leven nu zoveel rustiger is.
Waar een baby echt in deze levensstijl zou passen.
Alsof alles perfect is, maar
er ontbreekt gewoon één ding.
En dan adopteer ik nog een konijn.
(Rustige muziek)
(Paard hinnikt)
KENNY: Op de een of andere manier hebben
we onszelf op een punt weten te krijgen
waar dingen beter zijn geworden dan ze waren.
Maar het kost veel werk.
Soms voelt het alsof we op een slap koord lopen.
Het kan nog steeds achteruitgaan of vrij snel instorten,
en dan moeten we weer omhoogklimmen.
Maar dat kost veel moeite.
KERRY: Als het met een van ons niet zo goed gaat,
neemt de ander het een beetje over,
en pakt veel van de verantwoordelijkheden op.
Zodat we nooit allebei opgebrand, moe en uitgeput zijn.
Zodat we wat meer als een estafetteteam zijn.
(Muziek vervaagt)
(Ze slurpt, zacht gekwebbel)
(Paard kauwt luid)
KERRY: Laat me weten hoe lekker het is.
- Is het koud? - Nee. Het is lekker.
- KERRY: Is het warm? - (Vogel roept)
Lekker aan het rondscharrelen?
- KENNY: Rondscharrelen? - (Kerry lacht)
KERRY: Wat ben je aan het doen, maatje?
(Ze lacht)
(Kenny roept uit)
KENNY: Ja, (Onverstaanbaar) het is warm.
KERRY: Ja. Hoe diep is het?
- KENNY: Zo diep als jouw liefde. - (Ze lacht)
O, oké. Kom op.
KENNY: Ja. Als je hier komt, als je erin gaat,
en je een paar minuten rondzwemt, dan is het prima.
(Zachte, opbeurende muziek)
(Ze lacht)
KERRY: Hij kijkt alsof hij denkt:
"Waar ben ik de afgelopen paar uur geweest?"
Zo, alsjeblieft.
Ik ga een kopje thee zetten.
(Baby brabbelt)
(Baby lacht)
ALLEN (Zingend): Lang zal hij leven, lieve Alfie,
Lang zal hij leven.
Drie, twee, één...
(Allen blazen)
(Ze juichen en klappen)
KERRY: Ik ben niet meer dezelfde persoon als tien jaar geleden.
Ik geloofde eigenlijk dat angst een levenslange ziekte was
die je gewoon moest beheersen, en dat het iets biologisch was.
Maar eigenlijk heb ik een keuze, en er zijn zoveel dingen die ik kan doen
om de angst te verminderen.
Het is nooit bij me opgekomen
dat lijden iets was wat je kon veranderen.
En nu zie ik precies hoe het kan veranderen.
Ik begin te beseffen dat ik toch niet kapot ben.
Dit is gewoon het mens-zijn.
KENNY: Een dag telt 86.400 seconden.
Weet je, dat zijn heel wat startlijnen.
Het enige wat ik ooit heb, is dit moment.
En over een seconde heb ik alleen dit moment.
En het is oké als ik een seconde of een moment verpruts,
want er komt er meteen weer een achteraan,
dus blijf gewoon doorgaan. (Lacht)
(Roseanne Reids "Different Kind of Brave" speelt)
♪ Ik voel elke reis die ik om de zon heb gemaakt
♪ Sommige vreugdes zal ik nooit meer kennen en sommige zijn net begonnen
♪ Levend op de rand begin je te geloven dat je erbij hoort
♪ Het is een ander soort moed waar ik aan werk
(Folkachtige gitaar)
♪ Deze wereld is niet bepaald wat ik dacht te zien
♪ En het is niet makkelijk om met z'n tweeën te ontdekken hoe het moet
♪ We hebben een hele geschiedenis en we moesten vrij worden
♪ En het is een ander soort moed waar we aan werken ♪
Kerry, erken en bevestig je vandaag
je liefde en respect voor Kenneth?
Wil je hem behouden als je trouwe partner in het leven,
je enige ware liefde en beste vriend?
Zul je hem hevig missen wanneer je ver weg bent
en hem dicht bij je houden wanneer je dichtbij bent?
- Ja, dat wil ik. - (Voltrekker lacht)
VOLTREKKER: Kenneth, zul je blijven
zorgen voor haar behoeften zo goed als je kunt
en haar beschermen tegen kwaad?
Bevestig je je belofte om met haar te lachen en met haar te huilen?
Om met haar te groeien in geest en gemoed?
Zul je met haar redeneren wanneer redeneren werkt,
en met haar lachen wanneer redeneren niet werkt?
Zul je van haar houden tot het einde der tijden?
- Dat is veel gevraagd. - (Iedereen lacht)
- KERRY: Het is veel gevraagd, ik weet het. - Maar dat zal ik doen.
(Iedereen lacht)
- Dat is mooi. - (Applaus; lied gaat door)
♪ De stilte zal vallen als de zon laag wegzakt
♪ Ik sta boven op de berg en voel de vrijheid in mijn ziel
♪ En we lopen hand in hand het onbekende tegemoet.
(Gejuich)
♪ Het is een ander soort moed waar we aan werken.